عزیزم! گوشی رو بردار

جابجایی!

2010-01-05T11:46:00.001+01:00

اینجا پیگیرِ من باشید!

69- روزمرهء ساده!

2010-01-01T17:45:00.004+01:00

شاید اگر همسر هیس نبودم و خیالم از بابت وزنش راحت نبود، عمرا" دوباره شیرینی پزی رو شروع می کردم. شیرینی پزی و کلا" درست کردن هر خوراکی که شیرین باشه همیشه باعث آرامش اعصاب من بوده! از طرفی نه که کلا" اعصاب من همیشهء خدا به هم ریخته است، همین باعث شده که همیشه سورپرایزی از نوع ِخوراکی برای هیس داشته باشم!

دیروز شب سیلوِستا یا همون شب سال نو با تولد مادر شوهر محترمه یکی شده بود و به همین مناسبت بنده سعی کردم همانند یک عدد عروس ِ سوگلی!! عمل کنم و این درست شد!

حالا در نظر بگیرید کار تموم شد و یه عکس هم ازش گرفتم که بفرستم خدمت مامان ِ محترمه که بدونن هنوز از انگشتان دخترشون همین طور هنر می باره و کسی جلوی بالا رفتنش از پله های ترقی رو نگرفته!

خلاصه که در همین احوال که من درگیر برون ریز استعدادهام بودم، آقای هیس خبر دادن که " نیازی نیست عروس خوب بودن ات رو در قالب کیک درست کردن، تفهیم خانواده کنی چون کیک خریدن! "

یعنی اگه راه داشت همون موقع کیک رو می بردم می دادم همسایه بغلی که صدای جیغ جیغ ِ بچه هاش اعصاب و روان برای من نذاشته بود! اما مگه دلم اومد!!

کاری ندارم به اینکه موقع مهمونی خیلی اتفاقی وروجک ِ خواهر شوهر محترمه عکس کیک رو دید و بعد هم ساعت یک صبح ما راهی خونه شدیم که کیک رو به تولد برسونیم!

+ آتشبازی اینجا هم خوب بود. فقط مشکل مه بود که کاسه کوزه ها رو تا حدی به هم ریخت اما مردم آتشی می سوزوندن. من هم در راستای هر چه زودتر تموم شدن ِ انبار مهمات ِ وروجک ِ خواهر شوهر محترمه، آتشی سوزوندم و ترقه مرقه ای بود که آتش می زدم!

+ مدام به خودم می گویم:" می گذرد! زود"
کاش همین باشد!

68- مامان ِ حاضر جواب!

2009-12-31T18:34:00.002+01:00

مامان محترمه دیروز برای پاره ای کارهای مربوط به همون ساختمونمون که چند سالی هست در دست ِ احداثه!! رفته بودن شهرداری. کلا" پرنده که اونجا پر نمی زده. یه عده انگشت شماری از کارمندا تشریف داشتن که اونا هم داشتن آماده می شدن تشریف ببرن! یعنی رسما" شهرداری تعطیل و بزن که بریم!! مامان پرسیده:" چرا به کار ارباب رجوع رسیدگی نمی کنید؟"

همون کارمندایی که داشتن تشریف مبارکشون رو می بردن اعلام می کنن که:" امروز راهپیماییه! دستور دادن همه بریم! شما نمیاید؟"

مامان محترمه حاضر جوابانه!!:" به ما که مجوز ندادن اما انگار به شما مجوز که دادن هیچی، اضافه کاری هم حساب میشه براتون!"

+ داشتم فیلم مصاحبهء بعد از راهپیمایی دیروز رو می دیدم. یعنی من موندم این مردمی که این دری وری ها رو می گفتن، توی این مملکت زندگی نمی کنن؟؟!

67- لقب ِ تازه!

2009-12-30T19:35:00.002+01:00

خدا رو صد هزار مرتبه شکر که دو تا لقب دیگه هم به القابمون اضافه شد!!

خس و خاشاک و اغتشاشگر و آشوبگر و منافق و اراذل و اوباش، کم بود، بزغاله و گوساله هم شدیم!

من هیچوقت آدم مذهبی نبودم اما تا جایی که می دونم در همه ادیان، توهین جز کارهای ناشایت بوده و هست! مگر اینکه تغییر کرده باشه و من در جریانش نباشم!! به هر حال از یه آقایی که به اصطلاح در دین به جایی رسیده که یه عده ای پشت سرش به نماز می ایستند واقعا" انتظار نمی ره که در این حد زننده صحبت کنه!

هر چند که این روزها تنها چیزی که در بین رده دولتی به چشم نمیاد، پایبند بودن به اصول دینی و انسانی هست!

+ ترگل عزیز، این وبلاگ رو معرفی کرده! گویا هر روز اسمش رو نبرهای به روز معرفی می کنه!!

66- بعد از عاشورا به همرا سد شکن!!

2009-12-29T12:13:00.004+01:00

این روزها مدام به این فکر می کنم که بعد از این چی میشه! و تنها چیزی که توی ذهن ام پر رنگ تر میشه، تاریکی هست! دیشب من و هیس در مورد این موضوع بحث می کردیم که:" حالا نفر اول مملکت! هیچی نفهم! مگه این آدم چهار تا مشاور نداره بغل دستش که راهنماییش کنن؟" ما آدم های معمولی که دغدغه های معمولی هم داریم، برای هر تصمیم چند تا مشاوره می گیریم و مشورت می کنیم اونوقت یه آدم با این جایگاه... ! موضوع اینه که اینطور هم داره خودش رو به نابودی می کشه که خواست همهء ماست، و هم جوانهای مملکت رو داره فنا می کنه! من واقعا نمی تونم درک کنم که چرا تا این حد بی فکر!

+ من نمی دونم این اطلاعات تا چه حد درسته اما بد نیست داشته های خودتون رو با داشته.های ر.هبر مقایسه کنید! هر چند که از این جیب به اون جیبه!

+ من نتونستم در مقابل دیدن این فیلم اشک نریزم! دیدنش رو بهتون توصیه نمی کنم!

+این هم اسمش رو نبرها برای عبور!! اینها رو با برادر محترم در ایران چک کردم. امیدوارم برای شما هم باز بشن!
+ و + و + و + و +

65- کشتار ِ اینها!

2009-12-27T19:09:00.002+01:00

همیشه از استرس بیزار بودم و البته کل زندگیم هم به داشتن استرس اون هم نوع شدیدش گذشته! البته استرس داشتن من نه از چهره ام معلوم میشه و نه میشه از رفتارم چیزی فهمید! در کل از اون دسته از آدم هایی هستم که خوب حفظ ظاهر می کنن! و این حفظ ظاهر کردن باعث شده که بر اثر فشردن زیاد دندان ها به هم در حین استرس، فک مبارک کارآیی های خودش رو از دست بده و گاهی اوقات قفل بشه و یه جماعتی از شنیدین صدای ِ گرمم بی نصیب بمونن! حالا کاری ندارم که شب به شب باید با یه قالب توی دهن بخوابم و مدام حواسم باشه که یه وقتی حشره ای، جونوری چیزی سر از دهن مبارک اینجانب در نیاره!

تصمیم ندارم بحثی رو شروع کنم و یا ماجرایی رو بازگو کنم، فقط اینکه، امروز از صبح آنچنان دچار استرسی بودم که پنج ماه تحت درمان بودن کامل به باد رفت. امروز رسما فک مبارک س.ر.و.ی.س شد و در حال حاضر یک ساعتی هست که من دست به فک، روی مبل ولو شدم و سعی می کنم طوری ماساژش بدم که حداقل بشه باهاش چهار کلام حرف زد!

اخبار امروز واقعا هولناک بود! هیچ چیز نمیشه گفت. حتی نمیشه به چیزی فکر کرد. من... ترسیده ام. درست مثل روزی که یکی از همین ا.ط.ل.ا.ع.ا.ت.ی ها دست مامان رو شکست! من امروز درست مثل همون روز ترسیدم. و قفل شدن فک ِ من در مقابل کشتار ِ بزرگ ِ اینها درست در چنین روزی، اتفاق کوچکی هست!

64- بازی وبلاگی!

2009-12-25T17:00:00.003+01:00

اینروزها بازی ای بین بچه های وبلاگنویس مد شده که باید پنج مورد از اخلاقیات گل و بلبل رو نام برد. وقتی توی وبلاگ ها سرک می کشیدم و خصوصیات رو می خوندم، می دیدم عجیب من همه خصوصیات رو دارا هستم! چیزی نیست که من نخونده باشم و در من وجود نداشته باشه! به دعوت دو تا از دوستان عزیزم زیگزاگ و چغاله بادوم این بازی رو انجام می دم. با اینکه سخته انتخاب کردن از میون این همه اخلاقیات خوب!! اما انگار چاره ای نیست!

1- بارزترین خصوصیت من، منطقی بودن عجیب ِ من هست! نمی خوام بگم آدم احساساتی و رمانتیکی نیستم، اما زمانی که قرار بر گرفتن تصمیمی باشه، امکان نداره روی جوانب عاطفی تصمیمم فکر کنم!

2- از اون دسته از آدم ها وسواسی هستم که باید همه چیز در اطرافم فوق العاده مرتب باشه، اما این دلیل نمیشه که بعضی اوقات شلخته نباشم و جوراب ِ نازک مچی ام رو از توی هیچ کدوم از کشوهای لباسهام پیدا نکنم و مجبور بشم بدون جوراب تشریفم روببرم مهمونی! درست مثل همین دیشب!!

3- وقتی عصبانی می شم، دیگه عصبانی شدم و خدا به داد کسی که در اون زمان دم دستم هست، برسه! دو حالت داره، یا سکوت مطلق می شم یا فریاد ِ گوشخراش! در هر دو حالت هم خودم بیشتر از کسی که دم دستم هست اذیت میشم.

4- وقتی از لحاظ روحی خیلی اذیت بشم، فقط کافیه بخوابم! از خواب که بیدار بشم، همه چیز رو برای خودم حل شده می دونم و خیلی راحت تصمیم تازه ای می گیرم!

5- همیشه خدا در حال عذاب وجدان هستم! اونهم به خاطر خوردن! یعنی امکان نداره من یه لیوان آب بخورم و به این فکر نکنم که الان این یه لیوان آب که قلنبه شده، از کجای هیکلم می زنه بیرون!؟ نه اینکه پرخور باشم، نه! اما عجیب استعدادی دارم توی چاق شدن! یعنی نفس کشیدن هام هم باید روی حساب کتاب باشه که نکنه چاق بشم! همین باعث میشه که در همه حال، فکر وزنم باشم!! حتی بیشتر از فکر کردن به اهدافم!!:دی

چون احتمالا" همه دوستان وبلاگ نویس توی این بازی شرکت کردن و من آخرین نفر بودم، بهتر دیدم که از کسی اسم نبرم! هر کس این بازی رو انجام نداده از طرف من دعوت هست!

+ هیچ چیز به اندازه هدیه گرفتن ِ این کتاب اون هم به زبان آلمانی، نمی تونست من رو این همه خوشحال کنه.

63- اندر بی استعدادی چشم!

2009-12-20T12:34:00.002+01:00

همیشه برای من پیدا کردن استعدادهای خفته در وجودم، که ماشاااله اونقدر زیاد هستن که خودم یه عمره انگشت حیرت به دندون دارم!!، انقدر جذاب بوده که شاید کل عمرم به همین موضوع اختصاص پیدا کرده!!

حالا فکرش رو بکنید یهو بری توی وبلاگ یکی از دوستان - سلام نسرین جان. خوبی؟- و ببینی در مورد یکی از استعدادهات نوشته و تبلیغ هم کرده! خوب توی نگاه اول انقدر جذاب هست که از فرط ذوق مرگی، براش یه کامنت چهار، پنج خطی می نویسی و بعد هم کلی خنده ات می گیره که، عجب فرصت طلبی هست این نسرین و عجب چشمی داری تو و به به و چه چه!

اما همه این ذوق مرگی فقط دو دقیقه طول می کشد و به محض اینکه یادت می افتد که خانواده همسر محترم از یه طریق هایی که ابدا" فکرش را هم نمی کردی راه پیدا کرده اند به وبلاگ ات و احتمالا" وبلاگ های دوستان را هم نظری می اندازند و احتمالا" تا حالا در مورد کشف این استعداد آخرت هم بوهایی برده اند، خنده از لبت می رود و می نشینی فکر می کنی که حالا چه کنی با این موضوع!؟!

آن هم با توجه به اینکه خانواده آقای هیس خانواده حادثه خیزی هستند و دست این شش ماهء ایران را از پشت بسته اند با این همه اتفاق عجیب و غریب، اگر تا حالا دلیل پیدا نکرده بودند برای رخ داد ِ مسائل، حالا احتمالا" اگر حتی کسی اشتهایش کم یا زیاد هم شود می اندازند گردن اینجانب! البته گردن من که نه! گردن چشم های شهلایی زیبایم!:دی

به هر حال که همین کافی بود که یک صبح تا شب وقت بگذارم برای اینکه راه حلی پیدا کنم برای خنثی کردن ِ این پست ِ خودم! به هر حال که من از همین تریبون اعلام می کنم:" چشمای من همچین استعدادی هم ندارند که نسرین این همه بزرگش می کند!!:دی

دلیلش هم این است که دیروز برفی آمد که بیا و ببین! "

قبول نداری؟!

سندش موجوده!!

62- ابروی کور شده!

2009-12-17T20:32:00.003+01:00

هیچ چیز برای یه خانوم بدتر از این نیست که با دستای خودش بزنه چشم و چال خودش رو در بیاره!!

دو هفته ای دست به ابروهای محترم نزده بودم که به اصطلاح پر بشه و یه مدل تازه ای بهش بدم و یه تنوعی توی چهره ام ایجاد کنم! امروز این کار رو کردم اما نمی دونم چرا به جای تنوع، تهوع ایجاد شد!!

در حال حاضر چشم راست محترم و چشم چپ محترم، هر کدوم برای یه منطقه جغرافیایی هستن! چشم راست به واسطه ابروی رو هوا رفته اش، شده کشیده! و چشم چپ به واسطه ابروی صافش، شده گرد! هیچ جوره هم نمیشه که درست بشه!
از شانس بسیار نجومی بنده، توی این هفتهء جدید هم، دو تا مهمونی دعوتم و احتمالا" مجبورم مدام با چهره متعجب، نظاره گر ِ حضار باشم که نکنه کسی بفهمه موضوع چیه!!

61- امری باشه!؟

2009-12-16T15:09:00.003+01:00

+ اگر الآن فکر کردید ما از در که می ریم بیرون تا کمر توی برف گیر می کنیم، باید بگم که سخت در اشتباهید!! یعنی خدا این یک جفت چشم رو از من نگیره که روی خودم و آب و هوا دقیقا" برعکس جواب می ده!! رو شما ها رو نمی دونم والا!! اما گفته باشم، کسی اگه کاری چیزی داره که می خواد برعکس جواب بده!!، مثلا" زشته می خواد خوشگل بشه!! چاقه می خواد لاغر بشه! بی سر و زبونه می خواد خوش سر و زبون بشه! از ادامه رابطه اش با دوست پسرش، شوهرش، دوست دخترش، خانومش وامونده و می خواد همه چیز مثل روزهای خوش اول بشه!! و خلاصه هر کاری باشه، عنوان کنه، من دریغ نمی کنم!!

من برای عکس ها بی تقصیرم! گویا مشکل از هاست بوده!

+ و +

+ برگردوندن اعتماد به نفس به من، دشوارترین ِ کارهاست که تا حالا تنها کسی که تونسته این مهم رو انجام بده خودم بودم! خوشحالم که از حالا به بعد می تونم با خیال راحت توی آغوش ات جا بگیرم و مطمئن باشم که تو از پسش بر میای!

60- برف... سُرخوردن!

2009-12-15T14:43:00.004+01:00

بالاخره اینجا هم برف شروع به باریدن مداوم کرد! یعنی از همین حالا دیگه من باید با نذر و نیاز برم بیرون تا بلکه سالم برگردم خونه! تنها دلیلش هم این هست که، استعداد عجیبی توی سُر خوردن دارم! یعنی کافیه من حس کنم زمین یه کم سُر هست، همین کافیه برای تضمین چندین مرتبه رو هوا رفتن و پخش زمین شدن! بعد کلا" نه که من وقتی سُر بخورم دیگه هیچ جوره نمی تونم خودم رو کنترل کنم و در حین سر خوردن تا زمین خوردن به جای اینکه سعی کنم دستاویزی، آدمی، دیواری، هوایی چیزی پیدا کنم برای نگه داشتن ِ خودم، خودم رو آماده می کنم که بعد از با زمین یکی شدن، با جماعت تماشاچی همراه بشم و هرهر به خودم بخندم!

کیفیت پایین عکس ها بدلیل گرفتن از پشت شیشه هست نه وجود مه!! کی بود گفت:" چه شیشهء کثیفی؟!":دی

+ و +

59- همسایه های پر صدا!

2009-12-14T20:36:00.001+01:00

انقدر هی از این سکوت ساختمونمون گفتم که بالاخره چشم خورد! یعنی اینروزها وضعیتی شده ها! این همسایه اسباب کشی می کنه می ره، اون یکی اسباب بر می داره میاد! یعنی توی این هفته توی طبقه ما فقط دو تا آپارتمان پر و خالی شده! حالا کاری ندارم به بقیه طبقات!

اینروزها توی این ساختمون تنها چیزی که مفهوم نداره ساعت بی صدایی و روز استراحت هست! از بس هم که همه براشون غیرعادی هست، هیچ کس به روی خودش نمیاره! این همسایه بالایی که خدا بهش برکت بده!! امروز سر ساعت دو شروع کرد به جابجا کردن وسایلش تا ساعت سه! یعنی دقیقا یک ساعت این وسایل رو می کشید اینور می کشید اونور! به نظرم آخرش هم به نتیجه نرسید چون از ساعت هشت شب باز شروع به کار کرده!

با حساب کتابی که من کردم و بزن و بکوب و بِکِش بِکِشی که اینا دارن، یقینا" فردا صبح دیگه از تخت خواب ما سر در میارن! همسایه های اینور و اونور هم که دیگه هیچی! با این میخ کوبی که اینا دارن، تا هفته دیگه فکر نمی کنم دیگه دیواری باقی بمونه! یعنی از هفته دیگه رسما" آپارتمان ما و همسایه اینوری و همسایه اونوری و همسایه بالایی میشه یه آپارتمان و باید با هم دیگه زندگی کنیم! فقط جای شکرش باقیه که در اونصورت سه تا سرویس بهداشتی داریم!

58- مجلس عیش و نوش!

2009-12-13T13:56:00.004+01:00

خدا رو شکر نمردیم و پامون به مجلس لهو و لعب هم باز شد!:دی

من چه وقتی که ایران بودم و چه حالا که اینجام اهل نوشیدنی های الکلی نبودم و نیستم. به عقیده من چیزی که طعم خوبی نداره دلیلی هم نداره که نوشیده بشه و یا خورده! یادمه اولین باری که تو ایران پیش اومد و از همه جا بی خبر به هوای ِ چشیدن یه طعم دلپذیر، بهش لب زدم، همچین تصورات ذهنیم ریخت به هم که سوختنم تا ته معده فراموشم شد! اینجا هم که زیاد فرقی نکرده موضوع! نه من می نوشم و نه هیس.

جمعه سر کلاس، صحبت مهمونی آخر سال بود و اینکه یه عده از بچه های روس تصمیم دارن همه رو مهمون کنن. یه برگه دست به دست می چرخید و هر کس تمایل داشت توی مهمونی شرکت کنه اسمش رو توی لیست وارد می کرد. من هم که کلا" خوشحال و بی خبر از فرم ِ مهمونی های روس ها، پیش خودم حساب کردم یه گپی می زنیم و یه قهوه ای می نوشیم و بعد هم راهی خونه می شیم! اسمم رو که نوشتم تازه کاشف به عمل اومد که توی مهمونی تنها نوشیدنی های الکلی سرو میشه و تنها چیزی که نیست قهوه هست. یکی از بچه های مسلمان اسمش رو حذف کرد، اما من و یه عده دیگه نه! من که پرو پرو حتی تصور این رو هم نکردم که اگه اسمم توی اون لیست نباشه بهتره، حالا نه به واسطه دین بلکه به واسطه عدم تمایل به نوشیدن!!

پیش خودم حساب کردم، به جهنم که قهوه نیست! بالاخره چای که پیدا میشه! اونم نبود؟! بازم مهم نیست! نشستن وسط یه عده که می خوان شادی کنن خالی از لطف نیست، حالا به هر صورت!

بغل دستی من یه آقای کانادایی هست و خوب حواسش جمع همه جا هست و یه بار هم مچ من رو در حین تُف کردن ِ یه کاکائوی الکلی گرفته!! با کنجکاوی پرسید:" تو الکل دووست نداری اما اجازه داری الکل بنوشی؟" فقط گفتم" من اجازه هر کاری دارم، چون انسانم!"

یعنی فقط همین رو کم داشتم که اینجا هم یه گشت ارشاد باشه!! حالا ایرانی نشد، کانادایی! :دی

اینکه به واسطه دین بهم یادآوری بشه چه اجازه ای دارم و چه اجازه ای نه، برام حس ِ انسانی بی اراده و بدون شعور رو بوجود میاره که تنها می پذیره! در حالی که باید تجربه کرد و با منطق پذیرفت چه در چهارچوب دین و چه فراتر از اون!

57- بچه دار شدن ِ اجباری!!

2009-12-09T19:30:00.001+01:00

کی می گه ما ایرانی ها فضولیم - البته بهتره بگم کنجکاو!! - و هی توی سوراخ سنبهء زندگی ِ هم سرک می کشیم؟! ایرانی جماعت رو دیدید؟ ضربدر صد کنید به اضافه ده، اونوقت تازه میشه اندازه انگشت کوچیکه خارجی ها توی فضولی!! - همین فضولی خوبه!!- یعنی با این خارجی جماعت نباید زیاد خندید و الا معلوم نیست کجاها بخوان سرک بکشن!

مادر شوهر محترم کم بودن برای گیر دادن به بچه دار شدن، همکلاسی های کلاس زبان هم اضافه شدن!

امروز همگی جمیعا" به این نتیجه رسیدن که داره زمان بچه دار شدنه من میگذره و من و هیس باید سریع دست بجنبونیم!!:دی

خدا رو شکر انقدر بی حیا هستن که دختر و پسر و زن و مرد هم ندارن!! همگی هم صاحب نظر!! همگی هم که کارشناس!! کم مونده بود دیگه برای من و هیس زمان تعیین کنن که مثلا تا فلان زمان اگر شدید که شدید اگر نشدید به زور باید بشید!!

56- تعادل ِ نامتعادل!

2009-12-08T14:42:00.004+01:00

اثرات آنفلانزای ِ جک و جونوری هنوز همینطور از سر و روی من میباره و بنده با پرویی تمام سعی می کنم اصلا" به روی خودم نیارم که هی تب می کنم و هی لرز! البته این بی عاری چند دلیل داره! اول اینکه مامان ِ محترمه برگشتن ایران و کسی اینجا نیست که نازم رو بکشه و هی بهم برسه! و دوم اینکه انقدر درس عقب افتاده دارم که ابدا" وقت ندارم به مریضی و حاشیه اش فکر کنم!

همیشه سخت ترین قسمت زندگی هماهنگی بین اهداف و امکانات هست و البته این موضوع برای کسانی دشوارتر میشه که هم خر رو بخوان هم خرما رو! یعنی هم علم بخوان هم ثروت!! روی مستقیم صحبت با خودمه!!

استقلال مالی داشتن همیشه برای من اون هم با علاقه زیادی که به پول و پس انداز دارم، عجیب لازم بوده و هست!! و البته استقلال مالی جز با داشتن شغل و درآمد به دست نمیاد! حالا در نظر بگیرید این با برنامه ریزی من برای آینده و البته هدفی که دارم تا حد زیادی مغایر هست! چون راهی که من دارم همچین درآمد زا نیست که بشه روش حساب کرد! حداقل تا زمانی که مثلا" یه شانسی بیارم در حد نویسنده مجموعه داستان های " هری پاتر!! " که اونم نه من انقدر شانس بی در و پیکری می تونم داشته باشم، نه ذهن ام اونقدر می تونه غیرواقعی پرداز باشه!!
اینروزها درگیر بررسی اوضاع و شرایط موجودِ اینجا هستم برای تصمیم نهایی گرفتن! پیدا کردن گزینه های پر درآمد و جمع بندی اونها از هر لحاظ یه طرف، فهمیدن موضوع بازنشستگی اینجا یه طرف ِ دیگه!
راستش از وقتی فهمیدم بازنشستگی اینجا برای خانوم ها مثل ایران با بیست و پنج سال خدمت نیست- ایران هیچ قانونش خوب نباشه، اما این یکی قانونش به نظر من جای بحث نداره!!:دی - بلکه باید دقیقا" تا شصت و پنج سالگی یه بند کار کرد تا بعد از اون اگر جونی مونده بود برای زندگی، از امکانات و حقوق بازنشستگی استفاده کرد، همچین هولی افتاده به جونم که بیا و ببین!
همش دارم فکر می کنم؛ "کی می تونه تا شصت و پنج سالگی کله سحر از خواب بیدار بشه و با دل و جون هم کار کنه!!؟؟"
حالا نه که الانه من می خوام کار کنم و قراره بعد از شصت و پنج سالگی هم زندگی کنم! و البته حالا اگر هم بخوام تا اون زمان کار کنم و شانسی زنده هم موندم، اون پول کفاف ِ حرص من توی پس انداز کردن رو می ده!!

شاید این هیچ خوب نباشه که ذهن من مرتب به آینده دور پرتاب میشه و سعی می کنم برنامه ریزی این روزها فردا رو هم تحت تاثیر قرار بده اما به عقیده من اون آینده دور از حالا خیلی مهمتر هست، حتی اگر هیچ وقت نیاد!!

به هر حال اگه دیدید زیاد از پول و مادیات و زرق و برق زندگی و البته خواسته های جاه طلبانه معنوی حرف می زنم، برای اینه که دارم بین خواسته های مادی و معنویم تعادل ایجاد می کنم!

حالا کدومش بیشتر بهم میاد؟!:دی

55- هفتهء گل و بلبل!

2009-11-25T19:03:00.003+01:00

+ خدا رو شکر من و هیس، زن و شوهری استعداد بسیار زیادی توی مریض شدن و چشم زدن خودمون داریم! یعنی کافیه الآن من جلوی آینه قدم رویی کنم و یه کم از سر و صورت و هیکل و سُر و مُر و گندگیم تعریف کنم! یعنی به شب نرسیده دراز به دراز میوفتم و از فرداش هم باید دنبال دوا درمون جوشهای صورت و ورم دور چشم و رژیمی باشم که قلنبه سلنبه هایی که از شب قبل همینطور از گوشه کنار هیکلم زده بیرون، روبه راه کنم!

هیس هم که بدتر از من! کافیه دو تا فیگور بگیره و هی قد و بالاش رو به رخ من و آینه بکشه و فین فین کردنه من رو به باد تمسخر بگیره، اگه کسی فکر کنه تا یک ساعت بعدش هیس هنوز روی مبل لم داده و داره پسته می خوره و کانال های تلویزیون رو عوض می کنه و هنوز به فین فین ِ من می خنده، مدیون من و خودشه!!

یعنی خدا به من و هیس نفری یه جفت چشم ِ شهلایی داده که همچین روی خودمون دو تا، شور هست که دیگه من یکی جرات نمی کنم حتی خیال کنم روبراه هستم!

وسط بگیر ببنده آنفلانزای من بود که یهویی هیس به خاطر نه یک مشت دلار که فقط یه قلپ! آب ِ سیب، راهیه بیمارستان شد! توی چند ساعت همچین اعصابی از من س..س شد که منی که توی اینطور شرایط امکان نداره اشکم سرازیر بشه، اشکی میریختم که بیا و ببین! یعنی اون وسط همه باید هیس رو ول می کردن میومدن من رو آروم می کردن!!

نمی بخشمتون اگه یه وقت فکر کنید این گریه زاری ها به خاطر هیس بوده!! یعنی از اون اولش که هیس حالش بد شد من داشتم به هوای خودم و اینکه حالا اگه حالش بدتر بشه من با ندونستن زبان چه خاکی باید به سر کنم، اشک می ریختم تا اون آخرش که روی تختمون دراز کشیده بود و مثلا" براش خاطره می گفتم که شاید داروهایی که تزریق کرده بودن اثر کنه و بتونه بخوابه! !

در حال حاضر هم من خوبم، هم هیس و البته تا یه مدت طولانی مصرف آبمیوه رو توی خونمون ممنوع کردم!

+ برادر محترم به آقای هیس:" هیس جان! برات اینجا، یه گالن آب ِ سیب گذاشتم کنار!!"

+ یعنی این هفته اتفاق غیرمنتظره هست که از در و دیوار می باره! این چند روز، دل خودم رو مرتب می ذارم کنار دل ِ ساقی و نگرانتر می شم! فقط دعا می کنم سعید سالم برگرده.

54- آنفلانزای جک و جونوری!

2009-11-19T14:44:00.002+01:00

من از بچه گی با اینکه ریزاندام نبودم اما در کل بنیه ضعیفی داشتم تا جایی که کافی بود یکی توی یه جای شهر یه شمعی فوت می کرد یا پشت تلفن فوت فوت بازیش گل می کرد، من اینور شهر همچین عطسه ای می کردم و سرمایی می خوردم که بیا و ببین! در کل من به آقای پدر رفتم! اون هم مثل من از 6 ماه پاییز و زمستون، یه ماه از بهار و یه ماه هم از تابستون قرض می گیره و سرماخورده است!

امسال با توجه به اینکه اینجا به جای شش ماه سرما، یازده ماه سرما هست، من به محض اینکه پام اینجا رسید بدون معطلی واکسن آنفلانزا زدم که مثلا" سرما خوردگی رو غافلگیر کنم، غافل از اینکه امسال علاوه بر اون همه جک و جونورهایی که هر ساله آنفلانزاشون رو مثل بقیه مزایاشون اعم از گوشت و لبنیات و شیر و کود!! تقدیم ما می کردن، خوک محترم هم عرض اندامی کرده و از سر ِ چشم و همچشمی با بقیه حیوانات، عطسه ای کرده و ویروسی ول کرده و حالا بیا و ببین!

یک هفته پیش، همون آقای لهستانی که معرف حضورتون هستن!! یهو آنفلانزا گرفتن و رنگ و رویی به هم زدن و بعد هم یهو نیومدن! من هم که کلا" حساس و البته داری یک ذهن کاملا" فعال!! با توجه به اوضاعی که اون بنده خدا روز آخر اومدنش به کلاس داشت، سریع نتیجه گیری کردم که " آنفلانزای خوکی گرفته!!" .درگیر نتیجه گیری ها بودم که یهو حس کردم حالم خوب نیست. یه چند روزی نرفتم کلاس! یعنی توی اون چند روز من بیشتر از اینکه از ضعف آنفلانزا حالم بد باشه، از ترس این جناب ِ خوک حالم بد بود!

وقتی چند روزی گذشت و دیدم هنوز زنده ام!! نفس راحتی کشیدم و با خیال راحت به ادامه دوران نقاهتم فکر کردم!

اما انگار این آنفلانزایی که من گرفتم یه آنفلانزای معمولی نیست چون این چند روز وضعیت جسمی من به صورت یک نمودار ِ سینوسی متناوبا" یا مناسبه یا غیر مناسب! کلاسمون هم که خدا بده برکت! هر روزی که من اونجا هستم، یکی بالاخره پیدا میشه که یه عطسه ای بکنه و با این کارش نرفتن من به کلاس فردا رو تضمین کنه!

در حال حاضر دو تا موضوع هست که باید برام روشن بشه! اول اینکه این آنفلانزایی که من گرفتم مالِ کدوم جک و جونور هست!؟ و دوم اینکه، اگر اوضاع بخواد به همین منوال ادامه داشته باشه، چند سال طول می کشه که دوره شش ماههء کلاسِ من تموم بشه؟!

53- یادآوری ِ ذهنی!

2009-11-17T19:59:00.002+01:00

من کلا" از اون دسته از آدم هایی که بدون هیچ مقدمه ای تصمیم می گیرن یهو با آدم صمیمی بشن، فراری ام! به عقیده من برای هر صمیمیتی زمان لازمه و افکار مشترک! و هر چیزی خارج از این دو به نظرم غیرعادی میاد! به همین دلیل هم هست که تعداد دوستانی که دارم از انگشتای دو تا دستم هم کمتره!

البته منظورم از دوست کسانی هست که با توجه به نزدیک شدن ِ سال ِ 2010!! رفیق سولاریوم و گیریل هم، باشیم! و الا کسانی که همینطوری با هم سلام علیکی داریم و سالی، ماهی، اگه وقت بشه یادی از هم بکنیم که زیاد دارم! البته دوستان وبلاگنویس شامل این بحث نمی شن!

هیچوقت برای من، ارتباط برقرار کردن از نوع نزدیکش کار دشواری نبوده اما خودم سعی کردم اینکار رو دشوار کنم! من بر این باور هستم، زمانی که من تصمیم می گیرم وقتم رو در کنار کسی بگذرونم، اون شخص باید در دیدگاهها و افکار و البته اهدافش تا حد زیادی فرد ِ با ثباتی باشه.

از دید من برای تداوم یک ارتباط جدای از صرف وقت و انرژی زیاد باید نگاه بازی داشت. و البته این تداوم تنها از راه ارتباطی دو جانبه و تلاشی دو طرفه به دست میاد! هر ارتباطی در ابتدا شکننده هست و دو طرف باید مراقب خیلی از رفتارهاشون باشن! البته هر کس روشی داره و روش من میشه گفت یه روش باز هست! یعنی راحت برخورد می کنم که طرف مقابلم احساس آرامش کنه و بعد سنجش شروع میشه! ابدا" سعی نمی کنم از راه سیاست برای شناخت وارد بشم اما سعی می کنم خوب ببینم و خوب بشنوم! و کافیه تعداد اشتباهات طرف مقابلم بیشتر از حد نسابی باشه که تعیین کردم! خیلی راحت همه چیز رو تموم می کنم!

به عقیده من هر نوع ارتباطی صرفا" نباید تنها یه ارتباط باشه بلکه باید هدفی رو پیگیر باشه!

این ها رو نوشتم که به خودم یادآور بشم که چیزی در من تغییر نکرده حتی با توجه به تغییر محیط و ارتباط ها!

52- خوشگلی ِ با دلیل!

2009-11-16T19:19:00.002+01:00

کارت هایی که ما برای جشن عروسیمون بین مهمانان پخش کردیم دو دسته بود! برای مهمانان ایرانی کارتهای ساده ای که من از ایران آورده بودم در نظر گرفته بودیم و برای مهمانان آلمانی، کارتهایی که من و هیس درست کرده بودیم و روی کارت همین عکسی بود که چند پست پایین تر گذاشتم!

یکی از دوستام قراره به زودی با یه آقای آلمانی ازدواج کنه! دوست من که ایران تشریف داره اما برای نامزدش که اینجا هست و چند تا شهر اونطرف تر از ما زندگی می کنه، کارت عروسی فرستاده بودم که هم با عروسی های ایرانی آشنا بشه و هم اینکه قبل از آمدن دوستم به آلمان، باب آشنایی من و هیس با نامزدش باز بشه.

قرار بر آمدن این آقا به عروسیمون بود و روز عروسی هم چشم من به در خشک شد و با هر آلمانی هم که سلام و علیک می کردم اول حساب رو به این می ذاشتم که، میشاییل هست که عجیب با عکس هاش فرق می کنه!! خلاصه که اون شب، نامزد دوستمون به عروسی ما نرسید و پیامی هم که در اون از عدم حضورش عذرخواهی کرده بود، به ما نرسید.

چند روز پیش دوستم تماس گرفته و احوال پرسی و تبریک برای ازدواج مجدد!! و دوباره عذرخواهی از نیامدن نامزدش که گویا هتلی برای اون شب پیدا نکرده بود و ... یهو برگشته می گه:" میشائیل خیلی از تو خوشش اومده! از وقتی این عکس ِ روی کارت عروسیتون رو دیده، هی از من می پرسه:" همه دخترای ایرانی انقدر خوشگلن؟!" منم بهش گفتم:" نه بابا!! این دوست ِ من انقدر خوشگله!!"

من هم کلا" نه که زیاد اهل تعارف و این حرفا نیستم نه گذاشتم و نه برداشتم به دوستم گفتم:" چرا دروغ گفتی؟؟! این بنده خدا فکر می کنه عروس های ایرانی، مثل عروس های اینجا از حموم یه راست می رن وسط مهمون ها!! حالا کاری ندارم که من پارسال هم یه آرایش اروپایی داشتم و چهره ام تغییر نکرده بود اما به میشاییل بگو:

اون عکس مال پارسال هست و به قول هیس، اگر با یه آرایشگاه رفتن هشتصد هزار تومنی و یه لباس عروس یک میلیون و ششصد هزار تومنی و عکاس چهارمیلیون و هشتصدهزار تومنی قرار بود انقدر خوشگل نشم که دیگه هیچی!!"

این رو گفتم که هم تشکری کرده باشم برای لطف همه اونهایی که ابراز لطف کرده بودن و هم اینکه خاطر نشان کنم که، خوشگل نبودن ِ امسال با توجه به نداشتن عکاس و آرایشگاه، بی دلیل نبوده!!:دی

51- سفارت انگلیس همان اتوبوس!؟

2009-11-15T20:03:00.003+01:00

من کاری به سیاست دولت بریتانیا ندارم! در مورد درست یا غلط بودن سیاست هاش هم نمی خوام صحبت کنم، فقط انگار حکایت سفارت بریتانیا هم درست شده مثل حکایت فوتبال و اتوبوس های شرکت واحد اتوبوسرانی!

دیدید وقتی مردم ایران!! می رن استادیوم آزادی برای دیدن فوتبال، چه تیمشون ببره چه ببازه شیشه ها و صندلی های اتوبوس ها در امان نیستن؟! حالا شده حکایت سفارت بریتانیا!!

دولت ایران چه خوشحال باشه و چه ناراحت! چه موضوع روز ربطی به انگلیس داشته باشه و چه نه، چه مداخله ای صورت گرفته باشه چه نه، همیشه یه عده ای رو داره که بریزتشون جلوی سفارت انگلیس!

50- زندگی نرمال با دعوا!

2009-11-13T11:09:00.008+01:00

من چه قبل از ازدواج و چه حالا خواهان یک زندگی نرمال و عاقلانه در سایه عشق و علاقه بودم و البته هستم. از دید من تمام زوایای زندگی می تونه جذاب و پر از حس باشه. حتی بحث ها و دعواها! حتی عصبانیت هایی که گاهی در انتهاش تردید از انتخاب هست. حتی شب هایی که با بغض و حسرت به صبح می رسه. حتی شب هایی که تر جیح می دیم پشتمون رو به طرفمون بکنیم و بدون توجه به اون بخوابیم!!
من عاشق تمام زوایای زندگیم هستم. و می دونم تمام حسهای مثبتی که هست، در کنار حس های منفی پررنگ تر میشه!
اینها رو گفتم که به اینجا برسم؛
یعنی از اون روزی که من پام رو اینجا گذاشتم، دریغ از یه بحثی!! دعوایی!! بگو مگویی!! هر چی من اینجا نبودم، هفته ای یه بار اگرم دعوا پیش نمیومد خودمون به ضرب و زور راه مینداختیم که یه وقتی خدایی نکرده زندگیمون یکنواخت نشه!! اما حالا...
یه هفته ای بود که دیگه یه جورایی من رو وهم گرفته بود که نکنه زندگیمون از حالت نرمال خارج شده!! یعنی من همینطور یه بند داشتم فکر می کردم، زندگیه یه بند عاشقانه هم خوب نیستا!! هی من قربون صدقه هیس برم هی اون فدای من بشه!! اه اه!!
خدا رو شکر به یه هفته نکشیده خیال من راحت شد!! همچین دعوایی باهم کردیم که من از اینور هوار می کشیدم و هیس از اونور!! بعد هم من گوشی رو کوبیدم و اون هم! بعدش هم من نشستم اینور نقشه کشیدم که چطوری حالی ازش بگیرم که بار اول و آخرش باشه که با من بلند صحبت می کنه! و احتمالا" اون هم از اونور داشته نقشه می کشیده که شب چطور حالی از من بگیره که من خودم پا پیش بذارم برای منت کشی!!
در آخر هم نه من نقشه هام رو عملی کردم و نه اون! شب هم نه من یادم مونده بود که با هم بحث داشتیم و نه هیس یادش بود!
البته این وسط یه چیزهایی هم بی تاثیر نبود! سلام زیگزاگ!! خوبی؟!! :دی
زندگی های نرمال و رشد یافته در سایه تمامی حس ها شکل می گیرن! پس هیچ وقت از شکل گرفتن حس های منفی وحشت نکنید بلکه سعی کنید تمامی حس هاتون رو مدیریت کنید و بهشون جهت بدید!

49- همکار یا دوست!!؟

2009-11-09T14:41:00.006+01:00

+ هیچ چیز نمی تونه از این لذت بخش تر باشه که به جای کلید توی قفل در چرخوندن، زنگ در رو بزنی!!

+ من از اون دسته از آدم ها هستم که گذشته دیگران برام مهم نیست و تنها مسائلی که به من و آینده ام مربوط میشه برام پررنگ هست!
یادمه همون روز اولی هم که با آقای هیس از نزدیک آشنا شدم بهش یادآور شدم:" گذشته من به خودم مربوطه و گذشته تو هم به خودت! اما از حالا به بعد به هر دومون!" گذشته من که به واسطه آشنایی طولانی مدت من و هیس قبل از ازدواج، همینطوری لخت و عور جلوی چشم آقای هیس بود! یعنی اگه الان از هیس بپرسید که :" فلان تاریخ جیغ توی کدوم مهمونی با کیا آشنا شده؟" بهتر از خود من می دونه! یعنی بدبختی من یه دونه موضوع هم ندارم که هیس ازش خبر نداشته باشه!
یعنی واقعیت اینه که من ابدا فکر نمی کردم یه روزی با هیس ازدواج می کنم والا لال می شدم و براش درد و دل نمی کردم که حالا حتی اندازه یه پر مگس هم راز نداشته باشم که از مخفی کردنش لذت ببرم!!
گذشته آقای هیس هم مثل مال من! البته با این تفاوت که از اون زمان که قرار بر ازدواج شد، هیس هم شروع کرد به گفتن گذشته اش! شما حساب کن شبی یه ماجرا رو هم گفته باشه دیگه تا حالا باید ته کشیده باشه دیگه! حالا در نظر بگیرید با این پیش زمینه که من و هیس همه چیز رو در مورد هم می دونیم و خانواده هیس پیش خودشون فکر می کنن احتمالا" گذشته هیس از من مخفی هست و من هم که حساس، نباید هیچی هم بفهمم، گفتگوی پایین پیش میاد!
افرد حاضر: کل اقوم درجه یک آقای هیس به علاوه یکی از دایی های آقای هیس به همراه همسرشون!
زمان: دقیق" وسط شام خوردن!
مکان: پذیرایی خونه ما!!
پدر ِ آقای هیس!: راستی هیس!! از نازگلی!! چه خبر؟
یهو همه ساکت شدن و اول زل زدن به بابا، بعد هم زل زدن به من! انگار منتظر یه عکس العمل عجیب غریب از من بودن !
یکی از خواهر شوهرها! در حالی که نگاهش به بشقاب غذاش بود نه نگاههای دیگران!: ناز گلی نه بابا! نازپری!! دوست دخترت هیس!!
یعنی این بنده های خدا یهو رنگشون پرید! پیش خودشون داشتن فاتحه هیس و زندگیمون رو با هم می خوندن!! هیس که فهمید الانه که اونا از ترس ِ دسته گلی که پدرشوهر محترم و خواهرشوهر محترم مشترکا" آب دادن!! پس بیفتن؛ با دستپاچگی بلافاصله گفت: دوست دخترم نبود که! همکارم بود!
پدر شوهر محترم که عجیب دوزاریه کجی دارن!: نه بابا! همکار چیه؟ دوست دخترت بود!!
یه خواهر شوهر دیگه با هول: همکارش بود!!
من با نیش باز: ای بابا! چرا هول میشید!؟ من هم از این همکارا زیاد داشتم!! :دی

+ چون عده زیادی از کسانی که می خواستم عکس های مراسم عروسی من و هیس رو ببینن، موفق نشدن، بدور از لوسبازی دوباره عکس ها رو می ذارم!!
سفره عقد سال قبل +
سفره عقد امسال + و +
من و هیس سال قبل +
من و هیس امسال +

48- روسری، آری یا نه!؟

2009-11-06T10:17:00.004+01:00

همیشه به این موضوع معتقد بودم که، هر شخصی توی چارچوب مسائل شخصی زندگیش، مختار به هر تصمیم و فعالیتی هست. چه هنجار و چه ناهنجار! و البته به این هم معتقد بودم که هنجار و ناهنجار توسط خود ما تعریف شده و می شه! پس همیشه امکان ویرایش مجدد تعریف هست! از دید من هیچ کاری عجیب نیست. و هر شخص برای انجام هر کاری دلایلی داره که شاید از دید من درست نباشه اما مطمئنا" از دید خودش کار درستی هست! و البته درست یا نادرست بودنش تنها باید از دید انجام دهنده بررسی بشه و نباید این انتظار رو داشته باشه که از دید دیگران هم درست باشه! هر شخص دیدگاههای خاص خودش رو داره و به خاطر داشتن دیدگاههاش ابدا" نباید سرزنش بشه! از دید من زمانی که بر این باور هستیم که پایبند به دموکراسی هستیم باید در همه مسائل به دموکراسی و آزادی بیان و افکار احترام بذاریم!
به عقیده من، یکی از مسائلی که کاملا" شخصی هست، اعتقادات دینی و مذهبی هست! از دید من دین و مذهب و هر نوع اعتقادی که در این چارچوب باشه تنها با مطالعه فردی جهت پیدا می کنه و جدای از هر گونه جهتی که داشته باشه، قابل احترام هست. من به مذهب جدای از تمامی حاشیه ها و تنها وسیله ای برای ارتقاع نگاه می کنم و هیچگاه سعی نکردم کسی رو به سمت اعتقاداتم سوق بدم! مذهب من، نه اسلام، نه مسیحیت و نه هیچ دینی، تنها انسانیتی ست که برای فهمیدنش تمام تلاش ام رو کردم! چیزی که از تمام ادیان درک کردم! و این برام کفایت می کنه. اعتقادات من در خانواده ای شکل گرفته که انتخاب در اون معمول بوده و هیچگاه سرزنشی همراهش نبوده و همین باعث شده که جسارت انتخاب و بیان افکار در من رشد کنه. این ها رو گفتم که به اینجا برسم؛
من از این متنفرم که شخصی هر قدر هم نزدیک در مورد مسائل شخصی دیگران اظهارنظر کنه و یا خیلی راحت بدون هیچ منطقی سعی کنه اعتقادات طرف مقابلش رو تغییر بده!
مامان برخلاف من به مسئله حجاب پایبند هست. و این چیزی هست که سالها همه باورش کردیم و هیچگاه در موردش بحثی نکردیم. از دید مامان ِ من! حجاب مکمل تمام مسائل مذهبی هست که بهشون معتقد هست.
من اینطور فکر می کردم که کسانی که در اروپا زندگی می کنن حداقل خیلی بیشتر از ما که در ایران زندگی کردیم و می کنیم، تمرین دموکراسی کردن اما توی این یکهفته دیدم ابدا" اینطور نیست! و البته این موضوع تنها مختص ایرانی های ساکن اینجا هست!
یعنی تو بگو اگه یه خارجی به مامان زل بزنه! یا نگاه عجیبی داشته باشه! نگاهشون به من که بی حجاب هستم خیلی بیشتر هست تا به مامان! اما امان از این ایرانی ها! توی فرودگاه باشی، توی جمع فامیلی باشی! توی مراسم عروسی باشی! خیلی اتفاقی توی سه شنبه بازار یه ایرانی ببینی! توی خونه نشسته باشی! بالاخره یکی پیدا میشه که عنوان کنه: " این روسری چیه که سرتون کردید!!؟ نمیشه درش بیارید؟" توی این مدت مامان هیچ عکس العمل خاصی نشون نداده، جز اینکه تنها توضیح داده که برخلاف خیلی ها که به حجاب عادت دارند، بهش معتقد هست! اما من با دیدگاههای خاص خودم و اینکه هیچگاه خودم و البته دیگران رو ملزم به توضیح نمی دونم، جوش آوردم! کار به جایی رسیده که خیلی محکم به آقای هیس یادآور شدم :" مسائل اعتقادی هرکس به خودش مربوطه!! یا تو این رو تذکر بده یا من تذکر می دم!"
و البته یکبار هم خدمت مادرشوهر محترم یادآور شدم که :" من فکر می کردم اینجا دموکراسی هست!! اما انگار اشتباه کردم!!"
جالب این هست که اگر توی خیابون مثلا" یه خانوم رو تنها با یه بیکنی ببینیم ابدا" عجیب نیست اما کافیه همون خانوم رو با یه روسری ببینیم،... خودتون تا آخرش رو بخونید!
با اینکه موضوع روسری مامان دیگه از اون تاب و تب اولیه افتاده و خانواده آقای هیس هیچ نوع بی احترامی نکردن و رفتار بسیار صمیمانه ای با مامان داشتن و دارن، اما این روزها به این فکر می کنم که اگر من پایبند به حجاب بودم، رفتار خانواده آقای هیس با من چطور بود؟!

47- غذای ایرانی مساوی ایرانی!

2009-11-04T18:38:00.004+01:00

بالاخره منشأ بوی غذاهای ایرانی پیدا شد! قبلا" گفته بودم که این بوها عجیب کنجکاوی من رو تحریک کرده! البته موضوع فقط کنجکاوی نیست! انگار حضور یک ایرانی یه جورایی دلگرمی هست!
مامان محترمه هنوز یه هفته از اومدنشون نگذشته که، کاشف به عمل آوردن این بوهای مشکوک از کجا میاد! یه خانومی همین طبقه بالای ما، درست بالا سرمون! هستن که بیشتر از ده بار همدیگر رو دیدیم! یعنی تو بگو از چهره این خانوم اگه بشه فهمید ایرانیه! یعنی مو نمی زنه با عربها! من و هیس روی عراقی بودن این خانوم حساب کرده بودیم و اینطور احتمال داده بودیم که با یه آقای آلمانی ازدواج کردن چون اسامی روی زنگ ها به جز من و هیس و اون خانوم یا آقای ایتالیایی، بقیه آلمانی هستن!
القصه! امروز تو آسانسور مامان با همون خانوم برخورد می کنن و ... همین دیگه!
فقط می تونم بگم که در حال حاضر من بسیار شرمسارم که به هوای نبودن ایرانی توی این مجتمع! توی راهرو از انواع و اقسام الفاظ خاص!! برای صدا کردن ِ آقای هیس استفاده کردم! غافل از اینکه یکی اینجا هست که می فهمه ما چی می گیم!
+ گویا پست قبل یه جورایی سؤال برانگیز شده! من و هیس دهم آبان سال هشتاد و هفت، در ایران طی مراسمی که اقوام هیس در اون حاضر نبودن ازدواج کردیم! امسال اینجا در سالگرد عروسیمون دوباره جشنی گرفتیم تا اقوام آقای هیس در اون شرکت کنن! تا حالا شده ایران و آلمان! از طرفی چون خیلی بهمون خوش گذشته، شاید!! سال آینده هم انگلیس جشن گرفتیم!! تا بقیه اقوم آقای هیس که به این مراسم نرسیدن به اون برسن!:دی
قبل از دیدن عکس لازم می بینم این توضیح رو بدم که همه از ما عکس انداختن اما فعلا" جز همین عکس ها عکس دیگه ای بدستمون نرسیده! دیگه بد و خوبش همینه!!
سفره عقد سال قبل " حذف شد!"
سفره عقد امسال " حذف شد!"
من و هیس سال قبل " حذف شد!"
من و هیس امسال " حذف شد!"

46- عروسی مجدد!

2009-11-02T20:45:00.007+01:00

بعضی وقتا همه چیز اون طور که آدم فکرش رو می کنه پیش نمیره! یعنی اگر فکر کردید وقتی دوبار جشن عروسی بگیرید، برای جشن عروسی دوم، هیچ استرسی نخواهید داشت، واقعا دچار توهمی از جنس فانتزی شدید!!
یک هفته قبل از عروسی تازه من فهمیدم موضوع عروسی فراتر از یک مهمونی هست و جدی جدی عروسیه!! اونم وقتی دستگیرم شد که دیدم خواهرشوهر محترم پیگیر مدل دسته گل عروس و فرم تزیین ماشین عروس هستن! دقیقا" از همون موقع بود که این دل و روده من همین طوری هی شروع به تاب خوردن و پیچیدن به هم می کرد و میومد تا دم دهنم و دوباره بر می گشت پایین! از یک طرف این لباس عروس که همه اصرار به پوشیدنش داشتن و من هر بار که پروش می کردم بیشتر مطمئن می شدم که امکان در رفتن زیپش روز جشن هست و از طرفی این موهای محترم! که واقعا نمی دونستم کدوم آرایشگاه برم که بتونن درست مثل عروسی سال قبل درش بیارن!! و مهمتر از همه رسیدن یا نرسیدن مامان محترمه به جشن که بیشترین استرس رو بری من ایجاد کرده بود!
خدا رو شکر دقیقا" یه روز قبل از عروسی مامان رسید اینجا! یعنی از یه طرف مامان رسید اینجا و از یه طرف همون شب مادرشوهر محترمه یهو هوس کردن جشن حنابندون بگیرن!
یعنی درست شب قبل از اومدن مامان، ساعت 12 شب طی تماسی با آقای هیس، عنوان کردن که:" فردا حنابندون هست!! شما هم بیاین!!"
من کشته مرده اینطور دعوت ها هستم! یعنی اگه کسی فکر کرده که نظر من و هیس برای مادرشوهر محترمه خیلی مهم بوده، باید بگم " عزیز من! چرا سعی نمی کنی نیمه خالی لیوان رو ببینی!! واقعیت توی همون نیمه خالی موج می زنه!"
صبح عروسی هم اگر فکر کردید من راهی آرایشگاه شدم و وقتم رو صرف ِ خوشگل کردن و شیک شدن کردم، باز باید بگم که اشتباه کردید!
ساعت یازده راهی سالن شدیم برای پهن کردن ِ سفره عقد! اونجا بود که دیدم نصف مهمون ها هم برای آماده کردن ِ سالن اومدن! :دی
خلاصه که این جشن عروسی از اولش هم یه جورایی غیر متعارف بود! بعد از آماده کردن سفره عقد راهی خونه شدیم که یه دوشی بگیریم و اگه وقت شد من یه فکری برای موها و ناخن ها و آرایشم بکنم! زحمت موها که افتاد گردن دختردایی آقای هیس! کاری ندارم که بعد از صاف کردن موها دیگه وقت نشد موها دوباره پیچیده بشه و من مجبور شدم با موهای کاملا" صاف به مراسم برم!! آرایش هم پای خودم بود که سعی کردم کاملا اروپایی باشه! ناخن ها هم که هیچی! فکر می کنم اسم اون کارهایی که روشون انجام دادم طراحی بود!
فکر کنید دارم سعی می کنم خط چشم بکشم، صد نفر پشت در اتاق خواب اومدن دنبال من که من رو تا سالن همراهی کنن! همه جورش رو دیده بودم الا این جور!
یعنی از همون اول که سفره عقد می چیدم همه بودن و فیلم برداری می کردن، تا اون آخر که من در حالی که دنباله لباس عروسی رو توی بغلم گرفته بودم و توی ورودی نشسته بودم و منتظر بودم یکی من رو برسونه خونه!!، از لنز دوربین ها و البته چشم ها مخفی نموند! حتی زمانی که لخت توی لباس عروسی گیر کرده بودم و نمی دونستم باید چطورآزاد بشم!!
برخلاف عروسی های ایران که هر کی هر قری می خواد بریزه قبل از شام می ریزه، اینجا همه بعد از شام تازه شارژ شدن برای رقصیدن! اما من همه سعی ام رو کردم که هم قبل از شام و هم بعد از شام مجلس رو گرم کنم!! حتی وقتی که موزیک کردی گذاشتن، کم نیاوردم!!
در کل این عروسی با عروسی سال قبل خیلی متفاوت بود! حتی غذاها و سالادها! حتی ماست و خیاری که من به عنوان شام خوردم! حتی بریدن و تقسیم کیک که شوخی شوخی انداختن گردن ِ من و هیس! حتی پا برهنه شدن من اواخر مراسم! حتی شاخه های گلی که من و هیس بین مهمان ها تقسیم کردیم و لبخندهایی که می زدن! حتی کادوهایی که برامون آوردن! حتی گلدون های گلی که به جای سبد گل، کارت تبریک داشتن! حتی جای تمام اقوام من که سال قبل بهترین شب زندگی من و هیس رو جشن گرفتن! روز سالگرد عروسی من و هیس، جای پدر و برادرهام عجیب خالی بود! عجیب!

45- از هر دری!

2009-10-26T17:32:00.007+01:00

+ پیدا کردن یه دوست آلمانی در حال حاضر مهمترین چیزی هست که من بهش احتیاج دارم! اما چند تا مسئله این وسط هست! اول اینکه من جز کلاس زبان در حال حاضر در هیچ جامعه کوچکی حضور ندارم! اون جا هم از هر کشوری شاگرد دارن جزآلمان!! دوم اینکه، من کلا" هنوز تا حدی می ترسم با کسی که پرفکت آلمانی صحبت می کنه گپ بزنم! با صحبت کردن مشکل ندارم اما معاشرت کردن یه چیز دیگه ست! و سوم اینکه، اصلا" نمی دونم چطور و از کجا باید یه دوست آلمانی پیدا کنم!

+ من: " مهین می خواد برام دوست آلمانی پیدا کنه!"
آقای هیس:" پسر یا دختر؟!!"

+ اینروزها در انتظار شنیدن خبری هستم که شاید تنها چیزی باشه که می تونه من رو خوشحال کنه. مامان محترمه تقاضای ویزا کردن و امیدواریم برای مراسم عروسی اینجا باشن! اومدن مامان هم برای من می تونه خوب باشه و هم خودشون. یه جورایی خیالشون از بابت ِ همه چیز راحت میشه و دلتنگی های من هم کمتر!

44- توریست یا خواستگار!؟

2009-10-22T14:59:00.005+02:00

یادمه دو- سه سال پیش که آقای هیس برای اولین بار تشریف آورده بودن ایران و هر روز از خروس خون صبح تا بوق سگ، ور دل ِ من و برادران محترمم تشریف داشتن و همینطوری توی محله ما میومدن و می رفتن و هر جا هم که هر کسی می پرسید "شما؟!" هنوز نه به بار بود و نه به دار! می گفتن:" داماد ِ بابای جیغ!"، یه روزی توی کوچه دوست یکی از برادران محترم ما دو تا رو با هم می بینه و از برادر محترم می پرسه :" خواهرت تصمیم گرفته ازدواج کنه؟"
برادر ما در حالی که خودش رو با سرعت تمام به کوچه علی چپ می زده عنوان کرده بوده :" نه بابا! این آقا توریسته!! خواهرم جاهای دیدنی تهران رو نشونش می ده!! "
اون آقای توریست همین آقای هیس خودمون هستن!

43- بی برنامه گی یا برنامه فشرده!؟

2009-10-20T12:40:00.006+02:00

من از اون دسته از آدم ها هستم که وقتی یه کار مهمی دارن سعی می کنن بیشترین وقتشون رو به همون کار اختصاص بدن! و همین میشه که بعد از یه مدت دچار بی رمقی مفرط میشم!
وقتی دبیرستانی بودم، مهمترین کار رفتن به کلاس کنکور بود و درس خوندن. وقتی دانشجو شدم مهمترین کار ده باره خوندن کتاب های آنالیز و ریاضیات و حل کردن گسسته بود. بعد از اون شرکت توی کلاس های زبان و حسابداری و هزار و یک برنامه. یعنی کلا" من نمی تونم طوری برنامه ریزی کنم که مثلا" هم به زبانم برسم هم به مهمونی و بیرون رفتن، هم مطالعه و هم فیلم دیدن! یعنی رسما" همه چیز رو تعطیل می کنم برای کاری که ارجحیت داره.
برای همه بهترین دوران زندگیشون دوران دانشجویی هست و برای من اون دوران بدترین دوران زندگیم بود. با توجه به اینکه دقیقا مثل یه دختر دبیرستانی می رفتم دانشگاه و میومدم خونه و بعد از اون هم همیشه درگیر درس بودم و درس! حالا خدای نکرده یه وقت دچار این توهم نشید که من جز شاگردن ممتاز دانشگاه بودم با این همه درسخون بودن! نخیر!! بنده با اینکه سر کلاس جز شاگردان خوب بودم اما درست سر جلسه امتحان هیچ حرفی بری گفتن نداشتم! یعنی من نمونه کامل یه دانشجوی ممتاز با نمره به زور به ده رسیده بودم!! البته حالا نه ده ِ ده ها!! می خوام به عمق فاجعه پی ببرید! توی دوران دانشجویی دریغ از شرکت در یک تشکل یا تحصن! یا تور! یا حتی دوره های دانشجویی که هفته به هفته توی یه کافی شاپ بود! یعنی تو بگو من توی دوران دانشجویی اگه پام رو توی یه کافی شاپ گذاشته باشم! اصلا" یه قلپ!! آبمیوه با یکی از همکلاسی ها خورده باشم! رأس ساعتی که کلاسم شروع می شد توی دانشگاه بودم و بعد از پایان کلاس هم سریعا" برمی گشتم خونه!! یعنی اگه توی دانشگاه ما اتفاقی می افتاد من توی سالگرد اون اتفاق می فهمیدم چی شده! خلاصه که دوران خیلی بدی بود!
با این اوصاف هر چی اینور اونور زندگیم رو دید می زنم می بینم در کل آدمی بودم که اوقات فراغتی نداشتم که با همه وجودم ازش لذت برده باشم.
اینروزها انگار داره دوباره تکرار میشه با این تفاوت که اون زمان به واسطه تنها بودن می تونستم اون رویه رو داشته باشم ما حالا نه می تونم و نه می خوام اما متاسفانه برقرای توازن بین کارها انگار کار ِ من نیست! یعنی یاد نگرفتم!
دلم هم زبان خواندن رو می خواد، هم نوشتن، هم خواندن اینهمه کتابی که توی کتابخونه ام داره خاک می خوره، هم فیلم دیدن در کنار هیس، هم بیرون رفتن بدور از استرس ِ زبان! هم ترجمه کتابهایی که دارم و باید ترجمه بشه، هم درست کردن ِ غذاهای جدید!! هم دعوت کردن کسانی که دوستشون دارم و گذروندن شبی در کنارشون. اما واقعا نمی دونم چطور باید برای اینهمه وقت بذارم! هر چی بیشتر فکر می کنم کمتر می تونم درست برنامه ریزی کنم!

42- دسته گل ِ رویترز!

2009-10-20T11:04:00.003+02:00

جناب آقای کریستوف پلایتگین؛
ریاست محترم بازرگانی بنگاه رسانه‌ای رویترز؛
با سلام!
شنیدن خبر اهدای جایزه محمد امین به وبلاگ نویسان ایرانی، به خاطر «تعهد، شجاعت و فداکاری آن‌ها تحت شرایط جان‌فرسا و فشارهای فوق‌العاده در حین پوشش دادن اخبار انتخابات ریاست‌جمهوری» به اندازه‌ی تلخیِ اهدای این جایزه به سرکار خانم دلبر توکلی، به عنوان نماینده وبلاگ نویسان، مسرّت بخش بود!
شکی نیست بلاگ نویسانی که در طول دوره سانسور شدید رسانه‌ها، زندگی‌شان را برای خبررسانی از وضعیت ملتهب ایران، قمار می‌کردند، شایسته دریافت این جایزه هستند، اما باید از خود پرسید که آیا بلاگ‌نویسی که حتی در این دوره، وبلاگش با موضوعات دیگر هم به روز نشده، می‌تواند شایسته نمایندگی از این قشر، جهت دریافت نشان شجاعت باشد؟!
مگر نبودند بلاگ‌نویسانی همچون سمیه توحیدلو، وحید آنلاین، حنیف مزروعی، مهدی محسنی و… که در این راه دربند شده اند و در به در گردیده‌اند؟! آیا اهدای این جایزه، به نویسنده وبلاگ “خانه دلبر” – که به صراحت می‌توان گفت اکثریت قاطع بلاگ‌نویسان و بلاگ‌خوانان فارسی، وی را تا این زمان نمی‌شناختند! – نوعی کم ارزش جلوه دادن تلاش این عزیزان نیست؟! آیا بهتر نبود، که اصلاً این جایزه به شخص خاصی اهدا نمی‌شد تا اینکه به دم دست‌ترین فرد تعلق گیرد؟!
انتظار جامعه بلاگ نویسان ایرانی، از رویترز بیش از این‌ها بود! حداقل اینکه وبلاگِ شخصی را که به عنوان نماینده بلاگستان، معرفی کرده‌اید از نظر می‌گذراندید!
حقیر و بسیاری دیگر از بلاگ‌نویسان ایرانی، خواستار شنیدن عذرخواهی رسمی رویترز به دلیلِ خبط پیش آمده هستیم.

41- آلزایمر ِ موضعی!

2009-10-19T21:09:00.006+02:00

یعنی من اگر می دونستم یه فین کردن!! این همه شما رو به بحث وا مداره، مطمئنا" در مورد بقیه کارهاشون هم می نوشتم!!

این روزها من دچار آلزایمر ِ موضعی!! شدم. اونوقت هی به خودم دلداری می دم که، نه اینطور نیست.
چند روز قبل خواهرشوهر محترمه طی تماسی تلفنی من و هیس رو برای نهار دعوت کردن و قرار بر این شد که بعد از کلاس، من خودم راهی منزلشون بشم و هیس هم خودش از سرکار بیاد اونجا! یعنی حدود ساعت یک و نیم بعد از ظهر من باید منزلشون می بودم! نشون به اون نشون که روز تعیین شده من تا ساعت دو، خیلی خوش خیالانه توی فروشگاه دنبال کشک بودم! حالا در نظر بگیرید که نه می دونستم کشک به آلمانی چی میشه!! نه توی ورتابوخم بود و نه گوشیم شارژ داشت که زنگ بزنم از یکی از خواهرشوهرهای محترم بپرسم که " اصلا" اینا کشک دارن یا نه!" یعنی هر چی شیشه سفید رنگ می دیدم، می رفتم جلو و چند دقیقه ای بهش زل می زدم و سعی می کردم از فرم حباب های توی شیشه، حدس بزنم این کشک هست یا نه! ساعت دو دیگه ناامید شدم و رفتم خونه و وایسادم به نهار درست کردن! ساعت دو و ربع بود که تلفن زنگ خورد و هیس نگران از اونور خط :" تو چرا خونه ای؟"
من که اصلا روحم هم خبر نداشت که اون روز روز مهمونی هست :" وا!! کجا باشم پس؟"
هیس با نگرانی!:" جیغ! خوبی؟ امروز دعوت داریم! اون بنده های خدا، یک ساعته منتظر تو هستن! "
و من تازه یادم افتاد که مهمونی دعوت داشتیم!
امروز اومدم خونه و سوار آسانسور شدم. اصلا یادم نیست دکمه مربوط به کدوم طبقه رو زدم! حرکت کرد و وقتی نگه داشت پیاده شدم و یه راست رفتم ته راهرو و کلید رو انداختم تو قفل ِ در! حالا هی بچرخون! مگه در باز میشه! دوباره امتحان کردم دیدم باز نمی شه! حالا دیگه هی در رو هل می دادم و لگد هم می زدم!! اما تاثیری نداشت! نگاهم افتاد به جلوی در! دیدم ای داد! پادریمون نیست! شروع کردم غر زدن که:" هیس هی میگه اینجا دزد نیست! ببین به یه پادری هم رحم نکردن!" یهو نگام افتاد به در دیدم ای داد! پشت دریمون هم نیست! " اینا آفتابه دزدن به خدا! دیگه دو- سه یورو هم چیزی هست که به این پشت دری هم رحم نکردن!!؟" برگشتم سمت چپ ببینم پادری همسایه رو هم بردن یا اینکه اون خوش شانس بوده! دیدم پادری همسایه عوض شده! یهو حس کردم این صحنه ها چقدر آشنا هستن ها!! یهو یادم افتاد روزای اولی هم که اومده بودم همین اتفاق ها افتاده بودها!! اون موقع به جای طبقه دوم رفته بودم طبقه اول! یه نگاه به شماره آپارتمان کردم دیدم ای بابا! اینبار به جای طبقه دوم رفتم طبقه پنجم!!
حالا در مورد بقیه دست گل هام نمی خوام بگم که بعدا" آتو!! بدم دست آقای هیس! همینقدر بگم که اگه دو روز دیگه یهو دیدید ازم خبری نیست نگران نشید! یا اینجا رو گم و گور کردم و یا خودم رو!

40- فین کردن ِ غیر مؤدبانه!!

2009-10-16T14:01:00.009+02:00

توصیه مهم: در صورت داشتن وضیعت مزاجی رئوف!! از خواندن این پست صرف نظر کنید!! اگر خوندی و حالتون بد شد نه به حساب بی ادبی ِ من بذار نه با ادبی ِ خودت!!
این روزها هر چی فکر می کنم می بینم خدایی ما ایرانی ها جدای از اینکه همش سرمون تو کار همدیگه هست و مدام داریم ته توی کار این و اون رو در میاریم و در کل کوله باری از معایب رو همینطوری کشون کشون روی کولمون حمل می کنیم و در آخر هم خیلی خوش بینانه فکر می کنیم یه فرهنگ دو هزار و پانصد ساله داریم که با همون مرتب می تونیم توی سر و کله بقیه ملت ها بزنیم و کلی الکی پزش رو بدیدم، یه خصلت خیلی خیلی خوب داریم و اون هم اینه که زمانی که می خوایم توی یه مکان عمومی دماغ محترممون رو بگیریم، انواع و اقسام سر و صداها رو از خودمون در نمیاریم!
اینا مثل ما بینی شون رو نمی گیرن! یعنی یه چیز مشترک با ما ندارن که آدم دلش خوش باشه!! فین کردنشون هم با ما فراق می کنه!! کم مونده دیگه من بالا بیارم!
هوا سرد شده و به همون نسبت هم سرماخوردگی ها و آب ریزش بینی ها زیاد شده. یعنی من نمی دونم کسی به اینا نگفته که مثلا" اگه سرما خوردی و دماغت کیپ شد و حالا همینطور هم هی ازش مخاط!! - یعنی این تیکه رو گفتم که بدونید من مؤدب هستم!!- راه افتاده!!، هیچ دلیل نداره از اعماق وجودت فین کنی!! آروم هم با دستمال دماغت رو پاک کنی در همین حد که آویزن نشه!! کافیه!!
یعنی امروز استادمون سر کلاس همچین فینی کرد که مو به تن من سیخ شد! یعنی فکر کردم الآنه که چشمش از دماغش بیاد بیرون!!
توی اتوبوس که نشستی مسافرین محترم برای اینکه یه وقت از سکوت خسته نشی، با فین های مداوم، کری اجرا می کنن که باید باشید و ببینید! توی اداره، توی فروشگاه، توی راهرو، توی سینما و .... یعنی هیچ جا نمی تونی این صدا رو نشنوی!!

39- آدم های مضحک!

2009-10-15T18:31:00.008+02:00

من فکر می کرم ما ایرانی ها تنها قومی هستیم که عادت داریم به اشتباهات دیگران بخندیم؛ اما امروز متوجه شدم باز صد رحمت به ماها! حداقل اونقدر فرهنگمون بالا هست که وقتی خودمون هم نمی دونیم، دلیلی نمی بینیم برای به تمسخر گرفتن!
توی کلاس ما یه خانوم ِ ویتنامی هست که سی و یکی و دو سالشه. با اینکه شش- هفت سالی میشه اینجا زندگی می کنه اما دریغ از یه تلفظ درست و حسابی! یعنی من موندم که چرا این " ش" روی زبون ِ این نمی چرخه! یعنی آلمانی صحبت می کنه به سبک ِ خط میخی! هیچ کدوم از این حروف رو درست حسابی نمی تونه تلفظ کنه الا " ه" که عجیب هم علاقه داره به این حرف! هر جا احساس کنه نمی تونه حرفی رو درست تلفظ کنه، به جاش یه " ه " می ذاره و خیال خودش رو راحت می کنه!
یه خانوم دیگه هم هست که برزیلی تشریف دارن و چهل و شش سالشونه! ایشون هم یه سالی میشه که اینجا ساکن هستن. واقعا" من موندم که چر این خانوم هم نمی تونه درست تلفظ کنه! باز به اون خانوم ِ ویتنامی! حداقل یه "ه" میگه! این یکی دیگه هیچی نمی گه! یعنی صحبت کردنش یه چیزی در حد غرغر کردن و زمزمه کردن هست!
یه خانوم دیگه هم داریم که سوریه ای تشریف دارن که معرف حضورتون هستن! همون خانوم عشوه خرگوشیه! که عجیب دروغگو تشریف دارن! این رو از شغل گذشتشون فهمیدم که هر بار که یکی می پرسه توی سوریه چه شغلی داشتن، شغل ایشون هم تغییر می کنه! این خانوم هم توی تلفظ بعضی حروف مشکل دارن! و البته توی صحبت کردن که هر جمله ایشون ترکیبی از انگلیسی- آلمانی هست!
حالا اینا رو داشته باشید تا اصل موضوع رو بگم!
یه آقایی تازه اومدن توی کلاس ما که لهستانی هستن. از این مردهایی که با دیدنشون به آدم حس احترام دست می ده و خودشون هم عجیب به خانوم ها احترام می ذارن. کلا" آدم کم حرفی هست. اما همون چند تا کلمه ای هم که حرف می زنه درست تلفظ می کنه!
حالا در نظر بگیرید امروز سر کلاس استاد دیالوگه اون رگ تند تند سوال کردنش زده بود بالا و فرت فرت حرف می زد و البته انتظار نداشت همه درست جواب بدن. اون سه تا خانوم نشسته بودن کنار هم و کافی بود یکی اشتباه جواب بده، ریز ریز می خندیدن! رفتارشون برای من کاملا" بی معنی بود!! یعنی کم مونده بود بلند شم برم بزنم توی دهن هر سه نفرشون! استاد آلمانی زبان وایساده بود روبرومون و به نوع تلفظ و غلط غلوت حرف زدن ها حتی پوزخند هم نمی زد اونوقت این سه تا با اون نوع حرف زدن و نوع تلفظ وحشتناک، اون هم با این سن و سال!! بی دلیل می خندیدن!
عصبانیتم وقتی اوج گرفت که دو مرتبه پشت سر هم اون آقای لهستانی اشتباه جواب دادن و خنده اون سه تا بند نمیومد! اون آقا کلاس رو ترک کرد! قبل از اینکه بره بیرون، می شد شرمندگی رو توی چهره اش به وضوح دید!
نگاه تأسف آمیزی به اون سه تا انداختم و بعد به استاد نگاه کردم. استاد هم فقط سر تکون می داد و بهشون زل زده بود!
تصمیم گرفتم اگر همچنان این رفتار ِ بی شرمانه شون ادامه داشته باشه به محض صحبت کردنشون شروع کنم به اشکال گیری!! فکر می کنم این بتونه تو دهنی ِ خوبی براشون باشه!

38- پاییز ِ من!

2009-10-13T12:04:00.005+02:00

پاییز اینجا، خیلی سریع داره اتفاق میوفته. آنقدر سریع که اگر لحظه ها رو از دست بدی متوجه تغییر رنگ درخت ها نمی شی!
نمی دونم این همه دلتنگی خاصیت پاییز هست یا خاصیت ما آدم ها که تا هوا کمی ابری میشه و کمی سرد، خاطرات بهمون هجوم میارن و ما خلع سلاح شده رو در روی گذشته ای وای میستیم که گاهی دلچسب هست و گاهی تلخ! گذشته ای که با همه کمرنگ شدن اش گاهی دل آدم رو می لرزونه. خاطرات همیشه از دید من اتفاقاتی بودند که هیچ دلیلی برای فراموش کردنشون نمی دیدیم. حتی اگر آنقدر تلخ بوده باشن که من رو از مسیر اصلی زندگیم دور کرده باشن. هیچ وقت سعی نکردم نه از خاطراتم فرار کنم و نه افرادی که یه روزی نقشی توی شکل دهی خاطراتم داشتن. همیشه سعی کردم به این فکر کنم که بدترین ها در لحظه اتفاق، بهترین ها بودند، حتی اگر انتخاب اشتباهی بودند! همه چیز از دید من تنها می تونه تجربه باشه برای رشد کردن در جهت هدف متعالی و نه چیزی غیر از این. به همین دلیل هم هست که هیچگاه فکر نکردم که در گذشته اشتباهی مرتکب شده باشم و یا انتخابی کرده باشم اشتباه و همیشه خودم رو مسئول مستقیم انتخاب ها و اتفاقات دونستم!
این روزها زیر و رو کردن گذشته، شده برنامه ساعات ِ بیکاری! دارم سعی می کنم نشانه ها رو کنار هم بذارم. فکر می کنم دیگه وقت این رسیده که پیدا بشه. نه چیزی که هست و نه چیزی که بود که تنها چیزی که باید!
این روزها در کنار نبش قبرهای گذشته، داشتن حالا برام مهمترین هست. حالایی که در سایه تجربیات گذشته بدست اومده. و من از داشتنش آنقدر آرام هستم که می دونم شاید اگر سه سال قبل این حالا رو داشتم تا این حد آرام نبودم.
من پاییز رو در کنار این همه آرامش و محبتی که نثارم می شه دوست دارم، حتی دلتنگی هاش رو دوست می دارم و صادقانه می پرستم. تنها...
هنوز نمی دونم این همه دلتنگی خاصیت پاییز هست یا خاصیت ما آدم ها که تا هوا کمی ابری میشه و کمی سرد، خاطرات بهمون هجوم میارن!؟

37- طبقه دوم از بالای هرم!

2009-10-12T14:24:00.005+02:00

یادمه قبلا" معایب زندگی در اروپا رو یه هرم در نظر گرفته بودم که رأس و طبقه زیر رأس رو تکلیفشون رو روشن کردم! حالا می خوام به معضل دیگه ای بپردازم!!
من از اون دسته از آدم ها هستم که از حشرات نفرت دارم! حالا می خواد خزنده باشه! جهنده باشه! گوشتخوار باشه! خونخوار باشه! زشت باشه! خوشگل باشه! وطنی باشه! خارجی باشه!
یعنی تو بیا من رو بنداز جلوی یه ببر که بیاد من رو درسته قورت بده!! اما مثلا" یه هزارپا رو جلوی چشم من نیار! نه که فکر کنید اگر حشره ببینم پا به فرار می ذارم ها!! نه!! با شجاعت و پر رویی تمام وایمیستم و توی چشماش زل می زنم و بعد هم با دمپایی د ِ بکوب!! اگر هم بخواد فرار کنه د ِ بدو دنبالش تا له و لورده اش کنم! اما در همه این مراحل حس انزجار عمیقی باهام همراه هست که باعث میشه بعد از کشت و کشتاری که راه انداختم، تمام تنم خارش بگیره!! به همین دلیل چه وقتی خونه پدر محترم تشرف داشتم چه حالا که اینجا، شش دونگ حواسم جمع بود و هست که یه وقتی حشره ای چیزی پا به حریم خصوصیم نذاره!
والا روز اولی که من اومدم اینجا که هیچی! شب بود!! اما فردا صبحش پاشدم رفتم تو بالکن که ببینم منظره روبروش چی هست! همین که وارد شدم یه کش و قوسی به خودم دادم و یه کش و قوسی به گردنم که چشمتون روز بد نبینه! یهو چشمم افتاد به کنج دیوار بالکن! یه عنکبوت محترم ِ بسیار چاقی در تخت خواب دست بافتشون آرمیده بودن و به گمونم خواب پادشاه دهم پانزدهم رو می دیدن!! منو بگو! تندی دسته تی! که گوشه بالکن افتاده بود رو برداشتم و از خواب بیدارش کردم و بعد هم هیچی ازش باقی نموند! اومدم دسته تی رو بذارم سر جاش که یهو چشمم افتاد به این یکی کنج و دیدم به! به! یه عنکبوت محترم ِ خیلی فربه تر از اولی هم اینطرف لم دادن!
یعنی کله سحر اونهم دومین روز ورودم، دستای من به خون آغشته شد!
یعنی توی خیابونی! توی آسانسوری! توی جنگلی! توی کلاسی! توی توالتی! روی نیمکت نشستی! می ری گردو دزدی!! می ری تمشک دزدی! می ری عکس بندازی!! بالاخره هر جا... یه تاری ، عنکبوتی چیزی می بینی! اون هم نه عنکبوت های کوچولو موچولوی ایرانی که آدم دلش نمیومد از گل بهشون نازک تر بگه! عنکبوت هایی که هر لنگشون اندزه یه انگشت منه!
این آلمانی ها که هیچی! نه که مدافع حقوق حیوانات هستن!!اگه راه داشته باشه با عنکبوته می رن توی تخت! اما وای به روزی که یکی از اینا پاشون رو بذارن توی خونه من! با زبون خوش رفت بیرون که رفت، اگه نرفت، هرچی دید از چشم خودش دید!
فقط تنها شانسی که بر خلاف موضوع سگ، آوردم این هست که، نمی ترسم! والا عنکبوت ها دخل من رو میاوردن و من هم دخل هیس رو!!

36- ترس ِ جیغ!

2009-10-10T11:49:00.005+02:00

من کلا" آدم ترسویی نیستم اما وقتی آدم وارد محیط جدیدی میشه ناخودآگاه تا زمانی که به شناخت کافی از شرایط برسه یه جورایی ته دلش یه ترس کوچولو از عدم امنیت محیط جدید هست. حالا می خواد این جابجایی از خونه به خونه باشه یا شهر به شهر یا کشور به کشور یا اداره به اداره یا حتی محل تحصیل به محل تحصیل و الی آخر!
در نظر بگیرید توی شهر بزرگی مثل تهران زندگی کنی اونهم با اون جمعیت و فرم معماری خونه ها که همسایه کناریت وقتی توی حمومش داره آواز می خونه انگار داره وسط پذیرایی شما براتون هنرنمایی می کنه؛ و البته با توجه به اینکه از تمامی سوراخ سنبه های شهر هم با خبری و در کل به همه چیز احاطه داری!! - البته بگذریم از این مدت که آدم تو خونه اش هم امنیت نداشت!- بنابراین ترسی هم از محیط نداری! حتی با وجود اینکه هیچ مرجع قضایی در تهران، امنیت کامل شهروندان رو تایید نمی کنه! اما باز انگار ته دلت خیالت راحت هست.
بعد یهو بلند بشی بیای یه جایی که هیچ بک گراندی ازش نداری جز فیلم های ترسناکی که همیشه یا توی جنگل هاش یه اتفاقی می یوفته یا توی آسانسورهاش و یا وقتی تو خونه نشستی یهو از در و دیوار یه موجود ناشناخته میاد بیرون و کاش درسته قورتت بده!! تیکه پارت می کنه و بعد هم می ره!! من هم که کلا" دارای یه ذهن پویا که خدا رو شکر به واسطه دیدن بیش از حد اینطور فیلم ها همینطور یه بند داره فلش بک می زنه به صحنه فیلم ها و ...
البته حضور داشتن در یه خونه ای که در یه منطقه کم رفت و آمد قرار داره و اکثر کسانی که درش ساکن هستن افراد مسنی هستن که نگاهشون روی آدم مکث می کنه و داشتن یه آسانسور که حضور توی اون، حس بده اتفاق شوم رو به آدم تزریق می کنه و داشتن زیر زمینی که انباری ها در اون قرار دارن و البته انباری هایی که انگار با چوب جعبه گوجه فرنگی!! ساخته شدن و مهمتر از همه با جنگل دقیقا دوازده قدم فاصله داشتن!!! رو هم نمیشه نادیده گرفت!
یعنی بیشترین ترس من اینه که وقتی توی آسانسور هستم یهویی آسانسور اشتباهی بره زیرزمین!! یا اینکه یهو وقتی درش باز میشه، یکی از اون مرده هایی که توی اکثر فیلم ها با لباس های مندرس از قبر بیرون میان، جلوی در آسانسور باشه!! یا وقتی شب ها ساعت ده شب به بعد می رم بالکن تا لباس ها رو روی رخت آویز پهن کنم یهو از آسمون و البته از طرف جنگل موجود عجیبی بهم حمله کنه! حالا کاری ندارم که اینجا امنیت هست و در و پیکر خونه ها به واسطه همین امنیت همیشه باز هست و دلیل منطقی برای ترس وجود نداره اما به هر حال ترس من پابرجا هست! البته توی این مدت سعی کردم کمی شجاعتم رو تحریک کنم و منطقی با ترس ام برخورد کنم، توی خیلی از قسمت ها هم موفق شدم اما ترس از آسانسور و زیر زمین رو هرطور هم سعی می کنم بهش منطقی فکر کنم نمیشه!
فکر کنم صد سال دیگه هم بگذرده باز من از این دو تا مورد بترسم!

35- شوهر فارسی یا آلمانی؟

2009-10-08T17:52:00.008+02:00

من از اون دسته از آدم ها هستم که تعصب خاصی نسبت به زبان فارسی دارم! - از وبلاگم کاملا" معلومه!!- ساده تر بگم، صرف فعل ها و استفاده مناسب از کلمات در جایگاه خودشون و همچنین داشتن دایره لغات گسترده، واقعا برام مهم هست! یعنی اگر می خواید مرگ تدریجی من رو با چشمای خودتون ببینید، کافیه وقتی داریم صحبت می کنیم، چهار پنج تا فعل رو اشتباه صرف کنید و کلمات رو در جای خودشون قرار ندید! با همین نسخه می تونید با خیال راحت برید دنبال خرید لباس مشکی! البته قبل از پیچیدن نسخه خریدتون رو بکنید که بعدش فرصتی نیست!!
حالا فکر کنید یکی با این حساسیت، با یکی مثل آقای هیس ازدواج کنه! یعنی کسی که در تمامی دوران قبل از تأهلش، خارج از منزل همیشه آلمانی صحبت می کرده و وقتی هم که منزل بوده یا پای سازهاش بود، یا پای کامپیوتر و البته ترانه سرایی هم می کرده اما زمانی که می خواسته فارسی صحبت کنه، مثل پسر بچه های سرتق، به تمامی دستور زبان فارسی دهن کجی می کرده!
یادمه اولین باری که تلفنی با آقای هیس صحبت کردم، نوع صحبت کردنش رو زدم به حساب ِ استرس و اینکه چون صدا مرتب قطع و وصل می شد پس من احتمالا" نصفه کلمات رو نمی شنیدم! بعد که با مامان محترمه تلفنی صحبت کرد! مامان عنوان کردن که :" جیغ! هیس چرا اینطوری فارسی صحبت می کنه!؟ معلومه توی این مدت اصلا روی فارسی صحبت کردنش کار نکرده!"
از همون موقع من فهمیدم که عجب راه ناهمواری پیش رو دارم!! یعنی عین دو، سه سال، من روی فارسی صحبت کردنه هیس کار کردم!! یعنی امکان نداشت سه تا جمله صحبت کنه و دو، سه تا اشکال ِ دستوری ازش نگیرم! البته نه که کلا" خیلی با استعداد هست، همون اولین باری که اومد ایران و با خانواده من روبرو شد، مامان خانوم عنوان کردن که :" جیغ! خیلی بهتر صحبت می کنه!!"
همین یه جمله کلی به من دلگرمی داد و باعث شد که هر چی بیشتر رو اعصابش راه برم و ازش اشکال بگیرم! یعنی من هم کلا" کنه!! ول کن نبودم که! وسط یه بحث جدی، وسط شوخی، وسط حرف های بیب دار! توی تنهایی، توی جمع! کافی بود " واو" رو جابجا بگه! سریع گوشزد می کردم! خلاصه که این آخری ها دیگه کار به جایی رسیده بود که هیس از من غلط می گرفت!- البته نه که کلا اعتماد به نفس بالایی داره!!- دیگه کم کم داشتم به بازنشستگی و افتخار کردن به خوب فارسی حرف زدن شوهر فکر می کردم که یهو دیشب دیدم ای دل غافل! باز دوباره افتاده روی دندهء فارسی حرف زدن به سبک ِ آلمانی حرف زدن ِ ترک های آلمانی تبار!
اون قدیم ها!! نه که در کنار هم نبودیم، الزاما" و اجبارا"!! شبی دو، سه ساعت تلفنی صحبت می کردیم! اما حالا که کنار هم هستیم، یا در کنار هم شبکه های آلمانی زبان رو زیر و رو می کنیم و یا همدیگر رو!! بنابراین فرصتی برای فارسی صحبت کردن نیست!!
یعنی دیشب، کم مونده بود خودم رو از سقف آویزن کنم!! چند سال خون ِ جیگر بخور، شوهر فارسی زبون تحویل جامعه بده!! اونوقت طی دو ماه اون هم به واسطه کم فارسی حرف زدن همه رشته هات پنبه بشه!
+ گفته بودم هر کی از درِ کلاس بیاد تو، یه راست میاد میشینه بغل دست ِ من؟! باز شاگرد جدید اومد و با اینکه دیگه بغل دست ِ من هیچ جایی نبود اما من موندم چطوری خودش رو این وسط جا داد!! یعنی از فردا رسما" می خوام یه پلاکارد ( پلاکارت!) بذارم جلوی میزم :
" دوست محترمی که از در میای داخل! هر قدر هم باریک باشی دیگه جا نمی شی!! زور نزن لطفا"!! "

34- یادی از دیروز!

2009-10-06T17:07:00.009+02:00

من به نشانه ها اعتقاد زیادی دارم. کافیه در شرف انجام دادن ِ یه کار حیاتی باشم، اما یهو حس کنم نباید این کار انجام بشه! انجام نمی دم! حالا التماس کنن، خواهش کنن، منطقی برام توضیح بدن! انجامش نمی دم. دقیقا مثل بیرون رفتن ام هست! یعنی کافیه حس کنم من نباید از خونه خارج بشم، امکان نداره از خونه خارج بشم!
امروز هم درگیر همین حس ها بودم. با اینکه امروز مبحث مهمی آغاز می شد و من می دونستم به واسطه تسلطی که دارم می تونم از فرصت استفاده کنم و بقیه رو مجبور به کنتاکت کنم و البته هر چه بیشتر خودم رو در دل ِ مبارک استاد جا کنم!! اما نرفتم! تا ساعت ده توی جام وول خوردم و بعد از صبحانه هم روی کاناپه یه لم دادم و به این فکر کردم که سال قبل در چنین روزهایی چه درگیری هایی داشتم! هم نگران برگزاری ِ مراسم بودم و هم نگران به هم خوردن ِ مراسم! نه که سال قبل هر چی اتفاق ناگوار بود یهو پشت سر هم برای خانواده آقای هیس افتاد! عدم حضور هیس و فشار روحی که بروم بود. سر و سامان دادن به تمامی مراسم که تنها به عهده من و مامان بود و مسائل حاشیه ای که توی اکثر عروسی ها مشترک هست.
بعد یهو دلم برای ایران تنگ شد و یاد دوستان کردم! خدا رو شکر موبایل هیچ کدومشون هم آنتن نداد که بهشون یادآور شم که به یادشونم! نه ساقی و نه مائده! مامان محترم هم که جواب نمی دادن!
بعد بی مقدمه یاد آخرین بارهایی افتادم که انقلاب رفتیم. یاد اون همه کتاب و کیف آرشیو و بوم و بند و بساط دیگه ای که، از سر و کولمون آویزون بود. یاد کافه همیشگی که چند ساعتی از وقتمون رو اونجا می گذروندیم. یاد اون دو تا لیوان بزرگ آب زرشک افتادم که بعد از اون دو تا لیوان بزرگ آب طالبی، به زور می خواستیم بخوریمش!
مزه آب زرشک توی دهن ام پیچید! و گرمای اون محبتی که بود. سال قبل این روزها وسط اون همه استرس و نگرانی، تو بودی و حالا هم این روزها باز یاد تو هست. شاید دور باشی اما هستی.
+ آب زرشک درست کردم! با یاد همه خاطرات خوب می نوشم!!

33- دغدغه دیگران!

2009-10-05T14:15:00.003+02:00

+ بالاخره با کلی ترس و لرز لباس عروسم رو تن ام کردم! خدا رو شکر اندازه ست، فقط انگار یه کم دارم توش می ترکم!! که اون هم به امید خدا با تلاش شبانه روزی درست میشه!
این روزها برخلاف خواهرشوهر محترم که دغدغه عروسی من و هیس رو دارن، من دغدغه زبان و برنامه ریزی برای هدف ام رو دارم و ابدا" هم تمایلی ندارم که افکارم رو در جهت دل نگرانی های ایشون هدایت کنم! شاید برای اولین بار باشه که خیلی راحت برنامه ای که مستقیما" به من مربوط میشه رو با کمال میل به دیگران محول می کنم. و حتی سعی می کنم خودم رو خارج از دسترس نشون بدم تا مبادا استرس های ناشی از تدارک جشن، باعث ِ عدم تمرکزم بروی زبان بشه.
+ برای اولین بار بعد از یه کابوس تلخ شبانه، بودی. این لذت بخش ترین لحظه از با هم بودنمون بود.

32- بهشت گردی!

2009-10-04T16:17:00.005+02:00

قبلا گفته بودم شهری که من درش ساکن هستم یه شهر توریستی هست. یعنی میشه گفت تمام جذابیت هایی که توی گوشه گوشه آلمان هست، میشه یکجا اینجا پیدا کرد. از مجسمه های غول پیکر و ساختمان های قدیمی و معماری عجیب کلیساها گرفته تا جنگل های بکر و دریاچه زیبای بُدن ز ِ ( boden see) و ... .
همین دم در خونه ما!! البته با ماشین حدودا ده - بیست دقیقه ای فاصله داره!! یه جایی هست به اسم جزیره گل ها (Insel mainau)، بهش میگن بهشت آلمان. از همون روز اولی که من پامو گذاشتم اینجا، بعد از پیگیری مصرانه همه در مورد شنا کردنه من توی دریاچه، مورد بعدی که همه روش حساس بودن، رفتن من به همین بهشتشون بود! من و هیس هم هی نرفتیم هی نرفتیم تا اینکه الانه دم سرمای زمستون یهو عزممون رو جزم کردیم که بریم. خلاصه دیروز کله سحر توی تخت از این دنده به اون دنده می شدیم که یهو احساس کردیم هوا آفتابیه! مثل فنر از جا پریدیم و بعد هم راهی شدیم!
شاید اگر همون روز ِ اولی که اومدم اینجا به جزیره گل ها می رفتم برام خیلی جذاب تر بود تا حالا که توی این مدت هم کنار دریاچه ولگردی هامو کردم و هم توی عمق جنگل های اینجا و انقدر گل و بلبل دیدم که دیگه دیدن این همه گل در یکجا همچین به وجدم نیاورد! البته وقتی اینا رو به آقای هیس می گفتم، بهم یادآور می شد که الان دیگه ابتدای پاییز هست و بیشتر گلهایی که توی تابستون اینجا هستن الان وجود خارجی ندارن! به هر حال که دیروزمون در این جزیره گذشت!
اینجا یه جایی داشت به اسم تالار پروانه!
والا ما ایران که بودیم پروانه های ایران رو باید یه چند کیلومتر دنبال می کردی که شاید پروانهِ خسته بشه و یه جا بشینه و تو بتونی یه نیم نگاهی بهش بندازی اما پروانه های اینجا! دست هم بهشون می زدی جم نمی خوردن از جاشون!
+ و +
یه جایی بود به اسم تالار پرندگان! اما دریغ از یه پرنده که من اونجا دیده باشم! اما تا دلتون بخواد اونجا دم و دستگاه عرق گل گیری و شراب سازی بود!
+
دیروز به مناسبت فستیوال اکتبردر کاخی که در جزیره گل ها هست، برنامه بود و یه عده ای با لباس های قدیمی اونجا حاضر بودن!
+ و + و +
والا یه خانوم و آقای محترمی برهنه روی نیمکت نشسته بودن، با هر دوشون عکس انداختم اما از گذاشتن عکسی که با آقاهه انداختم به دلیل بیش از حد پیدا بودن جاهای بی ناموسی!! معذورم!
+
اول از این بالا عکس انداختیم! +
بعد رفتیم از پایینش عکس انداختیم! البته من نشسته بودم و ابدا هم قصد بلند شدن نداشتم و ملتی هم که اونجا حاضر بودن، از من و منظره با هم عکس مینداختن! البته اجبارا"
+
ملت از گل و بلبل عکس مینداختن، ما هم از بر و بیابون!
+
این هم عکس هایی از مناظر. البته قبلش از اینکه همچنان من و هیس در عکس ها حضور پر رنگ داریم پوزش می طلبم!
+ ، + ، + ، + ، +
والا این رو گذاشته بودن و گفته بودن اگر از اینجا عکس بگیرید منظره میشه عکس کنار دریچه! و این شد!

31- استخر یا کلاس رقص!؟

2009-10-02T17:19:00.007+02:00

من با ذوق و شوق: " این کلاس رقصی که بالاتر از فروشگاه کافلند هست به ما خیلی نزدیکه ها!"
آقای هیس در حالی که شش دونگ حواسش به تلویزیون هست :" چطور؟"
من با همون ذوق و شوق اولیه!:" می خوام برم اونجا ثبت نام کنم!"
آقای هیس در حالی که یهو شش دونگ حواسش جمع من شده :" که چی بشه؟ "
من همچنان خجسته! :" خوب اینطور هم اندامم رو فرم می مونه هم برای روحیه ام خوبه! "
آقای هیس با ابروهای تو هم! :" همین رقص تو خونه برات بس نیست؟ لازم نیست! یه وقت هم گروهت یه مرد میشه و سختت میشه!"
من که همچنان برای خودم شنگول می زنم! :" نه بابا! چه سختی ای!! برای من ابدا مهم نیست عزیزم! "
آقای هیس:" برای من که هست!"
در همین لحظه بالاخره یه بوهایی به مشامم خورد ! ساکت شدم و به این فکر کردم که " اصلا به قیافه هیس نمیاد این طور مسائل براش مهم باشه!"
هنوز چند دقیقه نگذشته بود که...
هیس :" جیغ! فردا میای با هم بریم استخر؟! "
نمی دونم کلاس رقص رفتن بدتره یا با مایوی دو تیکه توی استخر مختلط!!

30- ایران یا عراق؟!

2009-10-01T18:17:00.007+02:00

یعنی تو بیا من رو با باتو.م الکتریکی بزن! تو بیا توی صورتم اسپری. فلفل بزن! اصلا" بیا من رو بگیر ببر پیش اب.طحی تا از اسمش رو نبر با هم بلاگ آپدیت کنیم! اصلا قول می دم بعدش هم بیام جلوی دوربین اون سیاهه اعتراف نامه ای رو که زحمت نوشتن و ویرایشش رو کشیدین، بدون غلط و ایما و اشاره که دارن دروغ می گن!! می خونم!! فقط جان هرکس دوست داری ایران رو با عراق اشتباه نگیر!
بعد از اینکه من رو با ایتالیایی ها و اسپانیایی ها اشتباه گرفتن، این موضوع دیگه برام عادی شده که با برخورد به هر فرد جدیدی حتما اون رو از اشتباه در بیارم!
والا من از قبلا" که خبر ندارم اما شنیدم از وقتی اتفاقات مربوط به انتخا.بات افتاده اینجا دیدها عوض شده و یا حداقل اینه که اطلاعاتشون در مورد ایران و مردمش بیشتر شده و الآن رو دیدم که وقتی می فهمن ایرانی هستی یا ازت در مورد اوضاع کنونی ایران سؤال می کنن و یا سعی می کنن باهات در نفرت از جناب رئیس جمهور منتخب همدردی کنن! یعنی حساب مردم رو از حکومت ایران جدا کردن!همین باعث شده که با افتخار بگم ایرانی هستم!! هر چند که سهم من از این راهپیمایی ها یکبار توفیق اجباری بوده که تا به آخر برسه این دل و روده من از ترس اومده بود توی حلق ام! اما خوب سعی می کنیم اگر بقیه با رای ما دارن پز می دن ما هم با جنبش.سبز پز بدیم! به هر حال که این اشتباه گرفتن ها زیاد هم بد نبوده تا حالا اما امروز..!
یعنی امروز من رسما کم مونده بود برم بشینم وسط کلاس و خودمو بزنم! و هیچی گیس رو سرم نذارم! امروز دوباره یه شاگرد جدید برامون اومد! خانوم هم سن و سال من هستن و سوریه ای تشریف دارن و نه ماه هست که در هایم به سر می برن و به همین واسطه هم کمی تا قسمتی آلمانی می تونن صحبت کنن. این هم به محض اینکه وارد شد، یکراست اومد نشست این یکی کنارم!! یعنی من موندم چرا هر کی از این در میاد تو میاد میشینه کنار ِ من! به محض نشستن دو- سه تا عشوه خرگوشی برام اومد و شروع کرد با استاد صحبت کردن که چون امروز استاد ِ دیالوگه تشریف داشتن، ایشون هم زحمت کشیدن و هی از این خانوم غلط گرفتن و از خدا که پنهان نیست از شما چرا قایم کنم که قندی بود که در معده اینجانب آب می شد!
بعد از زمان کلاس همین خانوم رو کردن به من و درد و دل کردن و آخر سر هم عنوان کردن که در سوریه همزمان با دو تا کمپانی بزرگ همکاری می کردن! و بعد پرسیدن که شما از کدوم شهری؟ من هم فکر کردم ایشون با شهرهای ایتالیا!! آشنایی دارن که یهو رفتن سر اصل مطلب! گفتم تهران! به هر حال کسی که تحصیلات دانشگاهی داشته باشه و با دو تا کمپانی بزرگ همکاری داشته باشه و در ضمن همسایه ایران باشه و حتی حداقل روزی یه روزنامه محلی هم بخونه!! می دونه تهران کجاست!
یهو حالت متفکری به خودش گرفت و گفت:" کجاست؟ تا حالا نشنیدم!" گفتم:" دس ایست ایم ایقان!" - آلمانی می نویسم که درک کنید عمق فاجعه رو!- دوباره یه عشوه خرگوشی اومد و پشت چشمی نازک کرد و گفت:" ایقاک! - ایقاک همون عراق هست! اما آلمانیش!- پس تهران شهر کوچیکی هست که من نمی شناسمش! چون من همه شهرهای بزرگ عراق رو می شناسم!!" من رو بگو! موندم یه آدم که توی کشور خودش این همه اکتیو بوده و حالا هم به قول خوش باید از اخبار روز اطلاع داشته باشه و البته زبان هم می دونه!!، روی چه حسابی نه می دونه تهران کجاست و نه فرق ایران و عراق رو تشخیص می ده و نه حتی به این فکر می کنه که چرا قیافه این دختره شبیه عرب ها نیست!!
دلم می خواست چشم مشم براش نذارم! یعنی اگه فحش بهم می داد انقدر بهم بر نمی خورد که بهم گفت "عراقی!"

29- لهجه یا ریتم!؟

2009-09-30T19:53:00.005+02:00

من همیشه با لهجه مشکل داشتم. یعنی کافیه کسی که تنها کمی لهجه داره باهام شروع به صحبت کنه؛ اون وقته که چشمام یهو گرد بشه و هر قدر هم که از تمرکز و زبان فارسی و بقیه مسائل کمک بگیرم، باز هم نتونم متوجه بشم که طرف مقابلم در مورد چه موضوعی صحبت می کنه!

پریروزها سر کلاس نشسته بودیم که شاگرد جدید اومد. یه آقایی که بعدا فهمیدم پنجاه و هشت سال دارن! یکراست اومدن نشست پیش من! و شروع کرد ایتالیایی حرف زدن! خودم از همون اول که مسئول ثبت نام این آقا رو آورد توی کلاس و معرفی کرد که ایتالیایی هستن، حدس می زدم که الان فکر می کنه هم وطن هستیم! نیشم تا بنا گوش باز شد و بهش گفتم من ایتالیایی نیستم! بر و بر نگام کرد و بعد هم دفتر و کتابش رو از توی کیفش درآورد! من پیش خودم فکر کردم طرف هیچی آلمانی نمی دونه و دلم براش سوخت! چند دقیقه نگذشته بود که شروع کرد تند تند یه کلماتی رو بلغور کردن! ریتم ادا کردنه جملاتش زبان ایتالیایی بود! پیش خودم گفتم " ای بابا! من که گفتم ایتالیایی نیستم!" بهش گفتم:" آلمانی صحبت کنید! اگر نمی تونید من کمی انگلیسی و فرانسه هم می دونم!" دیدم همین طور بر و بر نگام میکنه! از اون نگاههای عاقل اندر سفیه! توی دلم باز دلم براش سوخت و البته کمی هم از نگاهش ناراحت شدم! حالا مگه ول کن بود! هی حرف می زد و من هی نمی فهمیدم و اون باز هی حرف می زد! استادمون که دید ول کن ِ من نیست شروع کرد باهاش حرف زدن! طرف ایتالیایی حرف می زد و استادمون آلمانی! و من مونده بودم که طرف چه درک مطلبی داره و استادمون چه خوب ایتالیایی می فهمه!! بعد هی این فک من نزدیک می شد به میز! بعد یهو دیدم اینا دارن درد و دل می کنن ها! بعد یه کم دقیق گوش دادم دیدم ای بابا! طرف داره آلمانی حرف می زنه اما با لهجه ایتالیایی!
درست مثل اینه که یه هموطن اصفهانی با همون لهجه شیرین، انگلیسی حرف بزنه! هیچی دیگه! یه کم که گذشت به اون آقا یادآور شدم که آلمانی با لهجه ایتالیایی رو خیلی خوب حرف می زنه! لبخندی زد و ازم پرسید :" اسپانیایی هستی؟"

+ با اینکه این شعر برام تازگی نداشت اما نمی دونم چرا اشکم رو درآورد! ببینید!

28- ادامه بحث جن.سی- جامعه شناسی!!

2009-09-27T19:25:00.007+02:00

قبل از هر چیز باید عنوان کنم که دیدگاههای پایین تنها نظرات شخصی اینجانب هست و اگر روان نبود و یا غلط املایی داشت همه رو بذارید به حساب اینکه وقتی داشتم این پست رو می نوشتم آقای هیس بسط نشسته بوده پای ِ نواختن ساز و بنده انواع اقسام ریتم ها و دستگاهها رو هم صدا می شنیدم!!
میشه گفت اکثریت بر این باور هستیم، لذتی که خانوم ها در یک رابطه جن.سی می برن به مراتب خیلی بیشتر از آقایون هست. البته این کلیت قضیه هست. بدون اینکه به موقعیت جغرافیایی محل زندگیمون توجه کنیم. من با ساقی کاملا موافق هستم. یعنی اینکه موضوع زن های ایران از بقیه جاها! جداست! پس قبل از هر چیز باید خانوم ها رو به دو بخش تقسیم کنیم! بانوان ِ وطنی و غیر وطنی! در ایران موضوع کاملا بلعکس هست. یعنی آقایون لذت بیشتری در یک رابطه جن.سی می برن. اما دلیل این موضوع چی می تونه باشه؟ نوع تربیت جنس لطیف از دوران طفولیت یا نوع رفتار آقایون!؟ و یا بی اطلاعی هر دو از یک رابطه جن.سی ِ نرمال؟!
قبل از اون باید بگم که در فرهنگ ما، رابطه جن.سی رابطه زشت و کثیفی هست که یهو شب زفاف میشه یک رابطه مقدس!
همیشه یک سری مسائل توی این نوع روابط برای من پررنگ بوده. در ایران هیچگاه در مورد مسائل جن.سی اون هم از دید روانشناسی و علمی صحبت نمی شه! یعنی هیچ نوع آموزشی در بین نیست. افراد هم هر نوع اطلاعاتی دارن یا از دوست و آشنا جمع آوری کردن!! و یا اینکه به یمن ِ فیلم های پور.نو! گنجینه اطلاعات ِ بلا استفاده شون رو بیشتر کردن! فارق از اینکه نه اطلاعات دوست و آشنا علمی هست و نه اینکه این رو در نظر بگیرن که فیلم های پور.نو چیزی خارج از دنیای واقعیت هست! و اطلاعات خاصی برای عرضه ندارن !
چند درصد از آقایون ِ ما، قبل از اولین رابطه جن.سی، سعی کردن در مورد آناتومی بدن زن و یا مراحل یک رابطه جن.سی و یا روانشناسی رابطه جن.سی مطالعه داشته باشن؟ باز خدا رو شکر که خانوم ها توی این موضوع کمی مطالعه دارن اون هم نه به این دلیل که سطح اطلاعات خودشون رو برای بیشتر لذت بردن از یک رابطه بالا ببرن بلکه تنها برای اینکه بدونن چطور به طرف مقابلشون لذت بیشتری بدن! به هر حال در ایران بر خلاف بقیه کشورها نه آموزشی هست و نه کسی سعی می کنه از دید علمی به این موضوع نگاه کنه و نه اینکه در مورد تمامی زوایاش تحقیق کنه!
حالا باید از دو دید به موضوع نگاه کنیم! رفتار آقایون و خانوم ها!
میشه گفت رفتار خانوم ها در این رابطه به گونه ای خارج از صداقت هست. و البته نه صداقتی که آسیبی به طرف مقابل بزنه، بلکه صداقتی که در ابتدا به خودشون آسیب می زنه و به مرور رابطه را تحت تأثیر قرار می ده! و میشه گفت تمامی این ها ریشه در باورهای غلط داره. اینطور بگم که :
متاسفانه حتی خود زن های ایرانی هم با آناتومی بدن خودشون آشنا نیستن و یا اگر هم آشنا هستن، چند درصد از خانوم ها در مورد حساسیت های بدن خودشون با طرف مقابلشون صحبت می کنن؟ و یا سعی می کنن که رابطه رو از حالت فاعل و مفعول خارج کنن؟!
همیشه در ذهن زن ها به واسطه نوع خاص تربیتی که همه به نوعی درگیرش بودیم و هستیم، اینطور جا افتاده که رابطه جن.سی حتی اگر همراه با عشق باشه باید از طرف مرد مطرح بشه و زن نیازش رو مخفی نگه داره و نوع عملکرد طرف مقابلش رو به هیچ عنوان نقد نکنه! و جالب این که ما زن ها گمان می کنیم که اگر خلاف این رفتار کنیم یا غرورمون رو لگدمال کردیم و یا اینکه بدور از وقار و متانت یک خانوم با شخصیت عمل کردیم!
از طرفی در حین رابطه جن.سی نه سعی بر تمرکز داریم و نه می دونیم که باید به کجا برسیم! ما زن های ایرانی هیچ نوع اطلاعاتی در مورد اوج رابطه جن.سی نداریم و حتی نمی دانیم اوجی هم هست! گویا همین که طرف مقابلمون اوج رو تجربه کنه، راضیمون می کنه. در صورتی که اگر شناختی هم از این موضوع داشته باشیم تنها بروی نیاز مردمون متمرکز می شیم! متاسفانه ما به همون لذت ابتدایی که در حین معاشقه بوجود می آید اکتفا می کنیم و همین باعث می شه که بدون شناخت اوج لذت جن.سی، رابطه رو به اتمام برسونیم و بعد از رابطه دچار سرخوردگی و احساس وسیله بودن بشیم! احساسی که اکثریت ما، حداقل یکبار حتی در یک رابطه جن.سی عاشقانه تجربه اش کردیم!
از طرفی آقایون گمان می کنن چون اطلاعات بالایی- به واسطه همون منابع موثقی که بالا عنوان کردم!- دارن! نباید هیچ نوع سوالی در مورد چگونگی لذت بیشتر بردن و حساسیت های بدن همراهشون داشته باشن! خودسرانه رابطه رو شروع و تمام می کنن و همه چیز رو از روی مشاهدات بینایی و شنیداریشون!! استدلال می کنن و ابدا هم به این فکر نمی کنن که شاید طرفشون واقعیت ها رو نشون نداده باشد!! - متوجه منظورم که هستید؟ منظورم حرکات و هیجانات ِ حین رابطه هست! که معمولا" ما زن ها یه کم پیاز داغش رو زیاد می کنیم! از این واضح تر دیگه چطور بگم!؟- به هر حال مردها هم به همون لذتی که طرف مقابلشون حین معاشقه برده، بسنده می کنن و رابطه تمام می شه و بعد از اون تعجب می کنن که چرا برخلاف آنها که شنگول هستن، طرفشون بدخلق و دلزده هست. البته کم نیست مواردی که ما خانوم ها باز هم با احساسات منفی که درگیرش شدیم، سعی می کنیم با لبخندی ملیح خودمون رو توی بغل مردمون جا بدیم! الحق که عجب موجودات عجیبی هستیم!
حالا می رسیم به ناتوانی های جن.سی که هیچ کدوم از طرفین حتی سعی نمی کنن بهش فکر کنن! البته منظورم بیشتر آقایون هست! متاسفانه آقایون گمان می کنن اگر ناتوانی جن.سی داشته باشن، انواع و اقسام برچسب ها بهشون زده میشه! و البته نه خودشون به روی خودشون میارن و نه طرف مقابلشون! یعنی دو طرف خودشون رو می زنن به کوچه علی چپ! این در حالی هست که اگر کمی منطقی به این موضوع نگاه کنند متوجه می شن که قابل درمان هست!
حالا میشه اینطور جمع بندی کرد که:
با توجه به اطلاعات دست و پا شکسته ای که آقایون در مورد خانوم ها و روانشناسی جن.سی دارن و عدم سعی در بالا بردن این اطلاعات و عدم همکاری خانوم ها در بالا بردن اطلاعات آقایون و عدم رو راستی که لازمه این رابطه هست و خانوم ها اون رو نادرست می دونن و البته ناتوانی های جنسی که هر دو طرف درگیرش هستن و ابدا هم تمایل ندارن در این مورد با پزشک صحبت کنن، خانوم ها بیشتر لذت می برن یا آقایون؟

27- بحث جن.سی- جامعه شناسی!!

2009-09-25T13:41:00.004+02:00

دورترها!! یعنی یه چیزی حدود یک ماه و ده، بیست روز پیش که بنده همچنان دروطن تشریف داشتم، چه دوران خوشی بود! یعنی اوج بحث های اجتماعی شبانه من و هیس! اون موقع ها نه که شب ها کاری از دستمون! بر نمیومد!! از سر بیکاری، دید اجتماعی- جامعه شناسی!! من و هیس یهو از حالت عادی نگری به بصیرت نگری سوق پیدا می کرد و هر شب بالاخره یه موضوعی بود که در موردش بحث کنیم و بعد هم بی هیچ دلیل ربطش بدیم به خودمون و بهمون بر بخوره و بزنیم توی سر و کله هم و بعدش هم که دیگه همه استادید!! ... قهر پیش میومد و بعد هم من گوشی رو می کوبیدم رو دستگاه و یادمه همیشه هم دو سه تا فحش به خودم می دادم که اگر مجبورش کرده بودم بیاد ایران!! دیگه نصفه شبی جایی برای این بحث ها نمی موند! و بعد از اون هم اگه فکر کردید که هیس زنگ می زد منت کشی، کامل در اشتباهید که هیس اصلا اهل این حرفا نیست!
خلاصه! اوج چالش های اجتماعی من و هیس با اومدن ِ من به اینجا، نم کشیده!! یعنی در مورد مسائل بحث می کنیم اما نه بحث هامون انقدر کشدار میشه که بشه به نتیجه ای رسوندش و نه اینکه فرصتش پیش میاد که کش پیدا کنه! به هر حال چون دیدم عجیب دلم برای اون روزها و شنیدن نقطه نظرات هیس و بقیه و البته اظهار نظر!! خودم تنگ شده، بنابراین تصمیم گرفتم خودم موضوعی رو مطرح کنم که شاید حداقل کمی از این وضعیت خارج بشم!
قبل از اون باید بگم که اگر این بحث مسیری رو که من در نظر گرفتم طی کنه کمی طولانی میشه که در چند پست مطرحش می کنم.
به نظرتون میزان لذتی که مرد و زن از یک رابطه جن.سی می برن با هم برابر هست؟

26- کابوس ِ بُرد!

2009-09-23T18:33:00.001+02:00

یادمه همیشه چند هفته بعد از انتخاب واحد و شروع کلاس ها، یه سیاهه ای روی برد می زدن که اسم کسانی که تسویه حساب نکرده بودن روش بود! اونم با خط درشت!! بعد از اون پیغوم و پسغوم ها شروع می شد و در مرحله آخر هم، تهدید می کردن که هر کس سریع اقدام نکنه، با حذف واحد روبرو میشه!
یادمه توی دوران دانشجویی فقط یکبار اون هم بنابر اشتباه ِ واحد حسابداری! اسم من رفت توی اون سیاهه و چقدر اعصاب خوردی و بگیر و ببند راه افتاد! یعنی رسما" کم مونده بود حکم جلب ما رو بگیرن! حالا هر چی هم براشون توضیح می دادم مگه می فهمیدن! هی می گفتن کپی فیش باید بیاری! حالا کپی فیش کجا بود؟ الله و اعلم! خلاصه که همون یکبار چنان بلایی سر من آوردن که از سیستم حسابداری و پولی و مالی و هر چیز دانشگاه که به پول مرتبط می شد، بیزار شدم! همیشه هم چهار، پنج تا کپی از فیش می گرفتم که اگر باز اشتباهی صورت گرفت، اینبار با دلیل و مدرک برم پاچه شون رو بگیرم!
کلا" تو ایران خدا نکنه بدهی ای، قسطی، قرضی، وامی، کلاسی، شهریه ای، دو زار از پول نونی!! بمونه یا کم باشه! تمام مرده هات رو از جناب آدم، برای عرض ادب میارن جلوی چشمت!
حالا اینجا!
چند روز پیش رفتم ثبت نام کلاس، عنوان کردن، هزینه کتاب و کلاس و مابقی هزینه ها رو جمع بندی می کنن و بعد می دن خدمتمون!! این چند روز همش اعصاب خوردی های اون روزهای دانشجویی توی ذهنم پررنگ می شدن! به نوعی از اینکه اسمم رو، روی برد بزنن و من چشمم بهش بیوفته می ترسیدم! امروز سر کلاس یک عدد پاکت بسیار مرتب و چسب خورده که به اسم مبارک اینجانب مزین شده بود دادن خدمتم! بازکردم دیدم جمع صورت حساب هست و شماره حساب و مهلت پرداخت! همین! نه از برد خبری بود و نه اسم درشت و نه پیغوم و پسغوم! اما اینجا و اونجا نداره! باید تسویه حساب کرد!
+ تنها ایرانی کلاس من هستم! دو تا روس داریم، سه تا عراقی و یه برزیلی! روز اول داشتیم خودمون رو معرفی می کردیم، من هر چی سعی کردم محض رضای خدا، اسم بقیه رو برای خودم تکرار کنم، مگه شد! مخصوصا اون خانوم برزیلی! رسید به من، بعد از اینکه اسم شناسنامه ایم رو گفتم، دیدم اینا اسم هاشون خیلی عجیب غریبه و اسم من راحت! بعد به مقدار زیاد اون روی ِ شیطنت کردن و ایرانی بودن ام خودش رو نشون داد! با نیش باز اضافه کردم " اسم دوم من جیغ هست! " یعنی وقتی جیغ رو تلفظ می کردن باید بودید و می دیدید!! مرده بودم از خنده! البته ازشون خواستم به همون اسم اول صدام کنن که راحت باشن! به هر حال شاید باز هم ایرانی در آموزشگاه باشه!:دی

25- اشاره!

2009-09-22T19:01:00.004+02:00

بعد از روز باشکوه قدس و دیدن فیلم های این روز، چیزی که بیش از هر چیز دلم رو خنک!! کرد، دیدن ِ این ویدئو بود!
+

24- بگیر، ببند ِ روحی!!

2009-09-20T18:22:00.006+02:00

دیدید بعضی وقتا بی حوصلگی اجازه نمی ده حتی آدم جم بخوره؟ حال و احوال این روزهای من هم دقیقا" همینطور هست! یعنی اگه بیان جلوم کتاب هام رو هم ریز ریز کنن، عمرا من از جام تکون بخورم یا حتی این زحمت رو به خودم بدم که منعشون کنم! البته موضوع کتاب ها رو زیادی جدی نگیرید! مثال بود! با همه این اوضاع هم مهمون بازیم به راه هست و هم کنسرت رفتن ام! تنها چیزی که به راه نبود وب نویسی بود که عجیب مدام جلوی چشمم بود! در مورد وبنویسی دقیقا شرایطی پیش اومده بود که همیشه ازش فراری هستم! یعنی به صورت وظیفه درآمدن که این می تونه خیلی عذاب آور باشه! لذت بردن از نوشتن اگر حس وظیفه داشتن برای نوشتن درگیرش بشه می تونه به نوعی عذاب آور باشه. به هر حال، حال و روز این روزهای من درست مثل حال و روز کسانی هست که یا باردارن!! و یا گیر کردن وسط فصل بهار! در مورد موضوع اول، با توجه به سابقه تیره و تاری که من و آقای هیس به صورت مشترک داریم!! میشد یه شک هایی کرد که البته به کل منتفی شد! اما خوب در مورد موضوع دوم ... !
یعنی این روزها معلوم نیست سرده، گرمه!! آفتابیه! بارونیه! بهاره! زمستونه ! من که موندم در چگونگی آب و هوای اینجا! یعنی تو بگو به اندازه نیم ساعت اگه ثبات داشته باشه! امروز هم که خدا رو شکر خورشید اون بالا یه ریز برامون دست تکون می ده! به هر حال که، وقتی دارید برای ثبات فکری و موضعی ِ دولتمردامون دعا می کنید؛ آب و هوای اینجا یادتون نره!
شنبه بعد از ظهر در حالی که من و هیس سبز پوش بودیم و خواهر شوهر محترم هم بنا به گفته خودشون کاملا اتفاقی سبز پوشیده بودن!! راهی کنسرت آقای شجریان شدیم! البته قبلش تشریفمون رو بردیم یه رستوران ایرانی و بسی مشعوف شدیم از دیدن عده زیادی ایرانی که همه اومده بودن کوبیده بخورن! و البته همه هم میخواستن برن کنسرت! البته لازم به توضیح هست که !!، بنده چون نمی تونم گوشت قرمز بخورم ، برای عرض ادب به جوجه کباب اونجا رفته بودم!! بعد از صرف غذا راهی مکان کنسرت شدیم که اونجا با خیل جمعیت و البته فک و فامیل آقای هیس روبرو شدیم! به محض ورود نگاه همه، جور عجیبی رومون متمرکز شد! که بعد از یه دور چشم گردوندن علت رو فهمیدم! برخلاف تصور من و هیس، غیر از ما فقط سه- چهار نفر دیگه سبز پوش بودن و چند نفری هم دستبند سبز بسته بودن و یکی دو نفر هم شال سبز داشتن! و البته نه که سبز ِ من عجیب سبز بود!! خیلی تو چشم میومد! در کل کنسرت خوبی بود و البته می تونست بهتر باشه! شاید اگر کمی بیشتر روی انتخاب شعرهای اجرایی کار می کردن کنسرت بی نظیری می شد. اما در کل اجرای خوبی بود! مخصوصا اجرای دف آقای رضایی نیا که چرت بعضی ها پاره می کرد!
+ توی این اوضاع هاگیر و واگیر روحی- فکری ِ من!! شروع شدن کلاس زبان، هم نعمته و هم عذاب!!

23- در حد اطلاع رسانی!

2009-09-14T19:25:00.010+02:00

+ انقدر غر زدم و برای خورشید پشت چشم نازک کردم که بالاخره هوا سرد شد! اونم چه سرمایی!! یعنی بدون کاپشن نمی شه رفت بیرون! البته بهتره بگم، من بدون کاپشن نمی تونم برم بیرون!! والا ملت هنوز تا حدی لخت و پتی هستن! اما من رسما دیگه زمستونی پوش شدم! از ساعت نه شب به بعد هم بید بید می لرزم و چای و شیر و هر نوشیدنی داغی هم جواب نمی ده! یکی نیست بگه " تو که جنبه سرما رو نداری بیخود می کنی هی بد بیراه می گی به هوای گرم و آفتابی! "

+ کلاس های زبان ام احتمالا" از دو هفته دیگه شروع میشه! امروز صبح مثل بچه ها آویزونه هیس شدم و مجبورش کردم برام کلی لوازم التحریر بخره! یاد روزهایی افتادم که توی مقطع ابتدایی درس می خوندم و برای خرید اول مهر کلی ذوق و شوق داشتم!

+ شنبه شب، من و هیس به کنسرت شجریان و شام دعوت شدیم! من علاقه خاصی به موسیقی سنتی دارم اما به شخص شجریان دقیقا از وقتی علاقه مند شدم که اون برخورد محکم رو با صدا و سیما کرد! به هر حال شنبه شب، جای همگیتون با لباس سبز خالی!

+ کاملیا! ( نوت بوک! ) و کاما( کامپیوتر!) کم بودن، تی تی ( تلویزیون!) هم به هوو های من اضافه شد!

22- افسردگی یا نه!

2009-09-13T15:00:00.008+02:00

دیدید بعضی وقتا تمام قسمتهای زندگی می پیچه به هم و آدم می مونه که روی کدوم قسمتش تمرکز کنه یا اینکه کدوم طرفش رو بگیره که خدا رو خوش بیاد و ته دل هم یه قندی آب بشه؟
حکایت الآن من دقیقا حکایت یه آدمی هست که هیچ ربطی به اون توضیح بالا نداره!! - چه بد عادت شدید ها!! انتظار دارید هر ماجرایی که می خواهم تعریف کنم قبلش حتما یه توضیحی بنویسم که به موضوع ربط داشته باشه؟!! -
در نظر بگیرید که یه جورایی همش همه منتظر باشن بعد از این نقل و انتقال دچار افسردگی بشی! بعد از اونطرف هم هی دستشون رو زیر چونه شون بزنن و سعی کنن دنبال دلیل بگردن که " پس چرا این دختره دلتنگ نشده هنوز؟!"
حالا شرایط تو به قرار زیر هست:
از یه طرف، یکی از توی ذهنت هی رد میشه و بهت یادآوری می کنه که " تلفن که زنگ می خوره توی صدات بغض نباشه! ته صدات همچین هیجانی می دی که طرفی که اونور خطه از هر لحاظ خیالش راحت بشه و خیال کنه تو ذوقی داری در حد شرکت کردن در راهپیمایی روز قدس! میشینی جلوی وب کم! آدم باش! یه وقتی گریه زاری راه نندازی ها!" در بلاگت هم جرأت نکنی یه کلمه بنویسی که چته! چون هم دوست و آشنا از این طریق پیگیر سلامت روانی ات هستن و هم مامان محترمه اینجا رو مو به مو می خونه و کافیه یه چیز غیرعادی توش ببینه، اونوقته که پدر محترم می تونن توی صنعت صادرات آبغوره حرف اول رو بزنن! توی خونه هم که باید حفظ ظاهر کرد و به وظایف شوهرداری عمل کرد و پا یه پای همسر محترم شیطنت کرد و شاد بود! جلوی خانواده شوهر هم که..!! دیگه هیچی!! باید انقدر تودار و محکم بود که بعدا" یه حساب کتابایی روت نکنن!! از طرفی هم انقدر کار و گرفتاری و زبان و کتاب و فیلم و بقیه مسائل ریخته دورو ورت که اگر هم دلتنگی این وسط سرک بکشه، وجدانت با یه چهره معصوم میاد بسط میشینه روبروت و مدام بهت زل می زنه که یعنی " دلت میاد این همه کار رو بذاری کنار و بشینی غصه بخوری و دلتنگی کنی؟"
با این حساب الان شما پیدا کنید رأی ملت رو!!
اینروزها شاید بیشتر از هر موضوعی روی این متمرکز هستم که دچار افسردگی نشم! تمام رفتارها و عادات خودم رو زیر ذره بین گذاشتم و حواسم به همه چیز هست! و جالب اینه که همه جوره همه چیز داره با سرعت به سمتی میره که فقط میشه براش دو تا جواب داشت! که البته هیچ کدومشون هم مهم نیست!

21- آقایون حواس جمع!

2009-09-12T16:22:00.008+02:00

گاهی وقتا ذهنیتی که در مورد افراد داریم با خود فرد متفاوت هست. به همین دلیل من همیشه سعی کردم در مورد کسی قضاوت قبلی نداشته باشم. اما خوب بعضی اوقات زیر قولم هم می زنم. البته این زیر قول زدن ها به تعداد انگشتای دست هم نیست.
مهمترین مرتبه میتونم از آقای هیس نام ببرم که دقیقا خلاف اون چیزی رو که در موردش فکر می کردم بهم نشون داد!
اینکه مرد آدم زیاد در قید و بند تغییرات ظاهری آدم نباشه، هم می تونه خوب باشه هم بد! خوب از اون نظر که روزهایی که حوصله نداری به خودت برسی هی خودت رو به در و دیوار نمی زنی که " حالا چطور از جام تکون بخورم!" یعنی رسما می تونی یه زنی باشی که وقتی با مردت روبرو میشی، نه لباس ِ خاصی تن ات باشه! نه آرایشی کرده باشی! نه موهاتو براشینگ کرده باشی و نه اینکه سر ناخن های بدبختت هزار تا بلا آورده باشی! فرتی می ری استقبالش و یه ماچ گنده ازش می کنی و خیالت هم راحته که اون اصلا نفهمیده تو با روزهای دیگه از نظر ظاهر متفاوتی!! بد از اون نظر که، هی به هر دری می زنی و کلی تغییر دکوراسیون ظاهری می دی اما دریغ از یه برقی که توی نگاهش دست تکون بده و تو بفهمی که فهمیده تغییر کردی!
اما وای اگر مرد آدم حواسش جمع باشه! یعنی کافیه رنگ رژ لب و سایه با هم مچ نباشه! جلوی جمع باشید، تنها باشید، توی محیط اداری باشید، بالاخره به روت میاره که آرایش ات ناهماهنگ هست!
اما خوب حالات دیگه هم داریم! آقایونی که گاهی این وسط گیر می کنن! بعضی وقتا حواسشون هست و بعضی وقتا حواسشون نیست و دسته آخر که، همیشه حواسشون هست اما بروی تو نمیارن!
حالا فکر می کنید هیس جز کدوم دسته هست؟
والا آقای هیس تلفیقی همگون از دسته دوم و دسته آخر هستن! یعنی همیشه حواسشون هست و به روت نمیارن اما وقتی هم که به روت بیارن بالاخره هر جور که شده باشه بهت گوشزد می کنن که یه چیزی باب میلشون نیست!
به طور مثال!
یکی دو روز بود لاک ناخن های پام رو پاک کرده بودم که ناخن های بد بخت یه هوایی بخورن! توی مدتی هم که لاک روشون بود دریغ از یه تعریف از رنگ لاک یا ناخن که هر هفته پتیکور می شه!
وسط حرف های به قول دوستان بیب دار! یهو هیس!
-: " جیغ! این ناخن های پا بدون لاک خیلی زشت هستا! نمی خوای لاک بزنی بهشون!؟
من فکر می کنید حرفی هم تونستنم بزنم؟
نتیجه اینکه:
همیشه به خودتون برسید و خوش خیال نباشید که آقایون حواسشون نیست! چون حواسشون به همه چیز هست و اگر هم کلا" حواسشون نباشه از شانس شما دقیقا روزی که شلخته هستید حواسشون یهو جمع می شه!
+ بنا بر درخواست دوستان و اقوام!! عکس های مربوط به خونمون رو می ذارم! باشد که مقبول واقع شود!!
پذیرایی
+ و + و +
قهوه خونه قنبر!!
+
اتاق خواب
+ و +
کتابخونه
+
آشپزخانه
+

20- از هر دری!

2009-09-11T14:14:00.007+02:00

بسی شادمان و شنگول هستم که مجبورم در حال حاضر با یک عدد کامپیوتر جدید که هیچ چیزش مثل آدم نیست در خدمتتون باشم! یعنی اگه الان کسی فکر کنه که من از داشتن این دم و دستگاه و اللخصوص این کیبورد لعنتی که هر چیزش جایی هست که به عقل جن هم نمی رسه!!، در پوست خودم نمی گنجم، باید بگم هنوز من رو نشناخته! یعنی من الان اعصابی دارم در حد یه تار نازک مو که هر لحظه امکان داره پاره بشه!
مخصوصا" که همین نیم ساعت پیش تصمیم گرفتم روی تخت درازی بکشم و به سطح مطالعه ادبیات فارسی کمکی کنم که، چشمتون روز بد نبیته! تخت ریز من له شد!! باز دوباره کی بود خندید!؟ خلاصه که گفته باشم کافیه الان هیس یه حرفی بزنه!! چشمش رو در میارم میشینم براش لنز میذارم!!
بالاخره ولگردی های ما!! هم به همراه چند تا اتفاق خوب تموم شد.- مهمترینش گرفتن اقامت دو ساله من!- از فردا همسر محترم تشریف می برن سرکار و من هم وقت می کنم به کم به زبان و سریال هایی که همینطوری این یه هفته روی هوا موندن برسم!! این یک هفته تنها روزهایی بود که در طی این دو سال، فارغ از هر نوع استرس و ماجرایی در کنار هم بودیم. شاید در ابتدا نرفتن به مسافرت دسته جمعی باعث کمی تا قسمتی!! ناراحتی شد اما الان خوشحالم که این هفته فقط برای خودمون بود! در اولین فرصت عکس هایی رو که انداختیم اینجا میذارم.

شده تا حالا احساس کنید مردی که باهاتون رابطه داره، ابدا توی قید و بند ظاهرتون نیست. مثلا اگه موهاتون همیشه مشکی بوده یهو برید بلوند کنید، ابدا متوجه نمیشه!؟ اصلا فکر می کنید چنین مردهایی هم وجود دارن؟

19- نرفته برگشتیم!

2009-09-05T15:49:00.005+02:00

شده تا حالا سر یک موضوع با همه دقتتون دچار اشتباه بشید، اون هم دو مرتبه؟!
قبل از هر چیز باید دو تا موضوع رو روشن کنم. اول اینکه! ممنونم از دعاهایی که برای خانواده آقای هیس کردید و عجیب جواب داد! یعنی فکر نمی کنم خودتون هم فکر می کردید اینطور دعاتون در حق اون بندگان خدا جواب بده! و دوم اینکه، خدمت اون دسته از دوستانی که به دلشون صابون زده بودن که من الان عکسم رو با مایوی دو تیکه در حالی که تا گردن زیر ماسه های سواحل جنوبی فرانسه فرو رفته ام، اینجا میذارم، بگم که، " بی خود به دلتون صابون زدید! چون من و هیس اصلا نرفتیم!"
این ماجرای ویزای من هم شده داستان دنباله دار! یعنی از هر طرف که بگیریش و فکر کنی تموم شده، اما باز از یه جای دیگه توی یه موقعیت حساس دیگه خرت رو می گیره و حتما عنوان می کنه که چرابه من توجه نکردی که توی هر کلمه ام مطلبی وجود داره که تو نادیده اش گرفتی!
اون از ماجرای اومدنم که برای خودش کلی هرهر خنده بود!!- اگه فکر کردید من الان وایمیستم و ماجرای اومدنم رو و اینکه چی شدکه پروازم کنسل شد رو براتون می گم! اشتباه کردید!!- این هم از ماجرای سفر رفتنمون که خنده یک سال خودم و هیس و کل کسانی که در ماجرا بودن رو تضمین کرد!!
فکرش رو کنید که صبح شنبه ما کله سحر چمدون به دوش در حالی که هوای اینجا وحشتناک سرد بود و من و هیس عجیب خجسته!! با یک عدد تی شرت راه افتادیم سر قرار! برای راحتی ماشین بزرگی که شباهت زیادی به ون های وطنی با چند سایز تغییر،داره اجاره کرده بودن! خلاصه به زور چمدون و وسایلمون رو جا دادیم تو ماشین و خودمون هم از زور سرما سریع چپیدیم توی ماشین! و راه افتادیم! رسیدیم مرز سوییس. نه که ماشین بزرگ بود و نیش همه ما هم تا بناگوش باز بود، مامور گمرک ازمون خواست که بزنیم کنار و پاس هامون رو بدیم تا چک بشه! حالا ما پاس ها رو دادیم و منتظر شدیم! یکی یکی پاس ها رو با کامپیوتر چک کرد و رسید به پاس من! همه به شوخی عنوان می کردن که الان به هیچکی گیر نمی دن الا جیغ!
چند دقیقه بعدش من بسیار ممنون و متشکر شدم از مامور گمرک که حرف اقوام محترم آقای هیس رو هیچ جوره زمین ننداخت!
گفت:" حق خارج شدن از آلمان رو نداری!! بری دیگه عمرا بتونی برگردی!"
نه به اون موقع که می گفتن عمرا" راهت بدیم!! نه به الان که می گن عمرا" بذاریم بری!! چه گیری افتادیم ها! هیچی! برگشتیم پلیس آلمان که از اونا پرس و جو کنیم که اونا هم گفتن:" بابا! خوش شانس!! رفته بودی که بعد از مسافرت مجبور بودی آب خنک بخوری تا تکلیف خروج غیرقانونی ات از آلمان روشن بشه!!"
خلاصه! من و هیس با نیش کاملا باز!! و در حالی که چمدون و بند و بساطتمون رو دوشمون بود برگشتیم خونه! کی بود به نیش ما خندید؟!
این مدت هم فرانسه که نشد بریم اما تا دلتون بخواد شهرگردی و آلمان گردی کردیم! اتفاقا خیلی هم بیشتر از اونجا بهمون خوش گذشت! حداقل اینکه، من مدام حرص و جوش اینو نمی خوردم که الان کدوم قسمت پوستم داره رنگ عوض می کنه! و یا اینکه در حال حاضر شوهر خواهر آقای هیس کجای ساحل وایساده!

18- سفر ِ لخت و عورها!

2009-09-04T17:13:00.006+02:00

تا اونجایی که یادمه من کلا" آدم بد سفری بودم! یعنی از اون فرم ها که همش در حال ِ ایش و ویش کردنن و همش هم غر می زنن که خط اتوی لباسم کوش!؟
توی این 10- 20 - 30 - ... - حالا هر چی دوست دارید حساب کنید!- که از خدا عمر گرفتم! فقط چند بار پیش اومده که با این همه بد سفری من، باز هم به خودم و کسانی که همسفرم بودن خوش بگذره! یکبار ده ، دوازده سال پیش بود که خانواده ما و خانواده عمو و مادربزرگ مادریم رفتیم مشهد و از اون طرف رفتیم شمال!! که قسمت شمالش خیلی خوش گذشت! یکبار چند سال بعدش که اینبار خانوادگی رفتیم مشهد و بار آخر همین سال قبل بود که بعد از عروسی رفتیم ماه عسل! این سفر آخری با اینکه از همون اولش که من از هواپیما پیاده شدم به خاطر گرمای هوا غر زدم تا اون آخرش که باز هم از هواپیما پیاده شدم، به خاطر سرمای هوای تهران باز همپنان غر می زدم!! اما عجیب بهم خوش گذشت!! اونقدر که حتی با اینکه کیش فقط یکبار ارزش دیدن رو داره و نه بیشتر، اما من حاضرم باز هم برم کیش!
خلاصه که از الان من دارم برای خانواده آقای هیس دل می سوزونم! ماجرا از این قراره که:
هنوز گرد و خاک اومدن به اینجا رو از روی چمدونم پاک نکردم، دوباره باید جمعشون کنم!
خانواده آقای هیس، هر سال یک تا دو هفته می رن مسافرت. حالا این خانواده آقای هیس که می گم گاهی وقتا یهو می شن شصت هفتاد نفر! یعنی فکر کن، می شن یه هواپیما! (حالا در نظر بگیرین که بخوان هواپیماروبایی کنن!! بعد اونوقت بگن خلبان هواپیما رو کجا فرود بیاره؟!)
هیچی دیگه! امسال چند قسمت شدن و هر قسمت رفتن یه جایی! قسمت ما میرن فرانسه اونم فقط برای حموم آفتاب و برنزه کردن و شنا! ( کاش یه کم فرهنگی- هنری رفتار می کردن و می رفتن دنبال ِ لوور و ایفل و ... )
از شانس بدی که این بنده خداها دارن! من به این سفر رسیدم! من هم که یه ریز غر می زنم! و البته دو تا مشکل عمده هم دارم که بر میزان غر زدن هام افزوده می شه! اول اینکه آفتاب فرانسه احتمالا خیلی داغ، به راهه!! من هم که حساس!! این پوستم هم که حساس تر! کافیه فقط نیم ساعت زیر آفتاب بیست درجه باشم!! یهو پوستم شروع می کنه به جهش ِ ژنتیکی!! و میریزه بیرون و ملتهب میشه و فقط باید چهار پنچ تا دست قرض بگیرم که بخارونمش!! این فقط برای آفتاب بیست درجه هست!! اونجا الان چه خبره خدا می دونه!!
از الان به آقای هیس اعلام کردم! اگه آفتاب تند بود من عمرا بیام کنار دریا! یعنی الان من فقط یه چمدون انواع و اقسام کرم های ضد آلرژی و ضد آفتاب و ضد هر نوع اشعه ای همرامه! و در به در هم دنبال یکی از این کلاه های بزرگ ِ مدل ِ کابویی !! ( درسته دیگه؟؟!) هستم که حداقل این پوست کمتر دچار آلرژی بشه!
و مشکل دوم!! احتمالا" نه که من تازه وارد هستم!! همه می خوان یه جورایی هوامو داشته باشن و همه باهام یه دور شنا کنن!! زن و مرد هم نداره این موضوع که! هیچ جوره هم به ذهنشون نمی رسه که من تازه واردم به خدا!! خوب برام خیلی سخته که یهو مثلا" جلوی شوهر خواهر آقای هیس با مایوی دو تیکه فرتی بپرم تو ساحل و شیرجه بزنم تو آب!! بعد هم بیام بیرون و دراز به دراز توی ساحل دراز بکشم و تازه تیکه بالای مایو رو هم جلوی مثلا" همون شوهر خواهر آقای هیس در بیارم که زیر آفتاب، تن ام یک دست برنزه بشه!!
رسما به آقای هیس اعلام کردم که من عمرا" با فک و فامیل بیام کنار دریا برای شنا! من و تو باید تحت هر شرایطی دزدکی بریم دور از نگاههای آشنا، لخت و پتی شنا کنیم!
خلاصه که فردا صبح عازمیم! برای من که هیچی! اما برای این بنده خداها که با من!! همسفرن دعا کنید!

17- لباس عروس ِ میر.حسینی ای!!

2009-09-02T12:20:00.006+02:00

چه مصیبتی شده است این تغییر سایز که شده است مشغله این روزهایم! یعنی تا حالا نشده من بتونم توی یک سایز مشخص باقی بمونم! تمام لباس هایی که دارم توی دو تا سایز هستن! اما بدترین قسمتش مربوط میشه به لباس های شب که همیشه موقع خرید یا دوخت، کیپ اندام هست و یک ماه بعدش دیگه هیچ جوره کیپ نیست! قبلا هم که گفته بودم روی کیپ بودن لباس چقدر حساس هستم! همونقدر که رئیس.جمهور محترم رو انتخاب وز.راشون حساس هستن! البته یه کم بیشتر!
یادمه دهم آبان ماه سال هشتاد وهفت! قرار بر این شد که به محض رسیدن من به اینجا! بساط عروسی اینور به راه بیوفته! حالا ما حساب کرده بودیم یکی دو ماه طول می کشه! اما اونقدر طول کشید که شد نه- ده ماه! بعد نه که من دیدم دیگه نزدیک سالگرد عروسیمون هست و خانواده آقای هیس هم هیچ جوره بی خیال عروسی نمی شن! عنوان کردم جشن عروسی اینور مرز رو بندازید سالگرد عروسیمون!! اونا هم قبول کردن! حالا در این راستا من باید از الان تلاشی در حد تفهیم تقلب.شدن در انتخابا.ت ِ دهم انجام بدم که این لباس عروس دوباره تنم بره! در این راستا هر روز صبح کله سحر، شال و کلاه می کنم و راه میوفتم توی جنگل که مثلا بدوم و سایز کم کنم!
دیروز دیدم که اگر من بخوام با این استرس که " اگه لباس عروس تنم نره!" زندگی کنم، بقیه موهام هم سفید میشه! پاشدم هر چی لباس شب داشتم دراوردم و یکی یکی تست کردم!لباس نامزدیم عسلی رنگ هست و عجیب به مناسبت عروسی هم می خوره بهم گشاد بود! بقیه لباس ها هم که همه تیره هستن و به مناسبت عروسی نمی خورن! عمرا هم من برم باز پول بدم به لباس شب و لباس عروس! که فقط یه شب سایزم باشن! یهو چشمم خورد به لباس ِ حنا بندونم که سبز ِ میر.حسینی!! هست! و هنوز به واسطه جنس خاص پارچه ای که داره، کیپم! خلاصه که خودم تصویب کردم اگه تا اون موقع نتونستم سایزم رو به سایز لباس عروسم برسونم - حالا فکر نکنید چند سایز فاصه دارم ها!! فقط یک سایز فاصله دارم اما خوب آدم باید احتمالات رو هم در نظ بگیره دیگه!- همین لباس رو می پوشم! تا هم لطفی کنم به جیب آقای هیس و هم اولین عروسی باشم در راه جنبش سبز!
این ها رو گفتم که بگم، 31 اکتبر جشن عروسی مجدد من و هیس هست!! و از الان هم داریم کارت ها رو پخش می کنیم که اقوام هیس در کشورهای دیگه، از الان مرخصی ها رو بگیرن و بلیط های هواپیماشون رو هم رزرو کنن! از الان دلم رو صابون زدم برای یک جشن عروسی بدور از استرس که تنها کار مهمی که توش باید انجام بدم اینه که کارتهای دعوت رو با خط خودم به دو زبان بنویسم و روز جشن هم لبخند بزنم و اون وسط برقصم!

16- در گوشی زنانه!

2009-08-31T13:38:00.004+02:00

ما خانوم ها، هر قدر هم منطقی باشیم و سعی کنیم مسائل منطقی زندگی رو با مسائل عاطفی قاطی نکنیم اما باز روزهایی رو داریم که تنها چیزی که برامون مفهوم نداره منطق هست! لطف کنید مسیر فکرتون رو از اونجایی که رفت دور کنید! ابدا منظورم اون روزهای خاصی نیست که حتی از خودمون هم بدمون میاد و متناوبا" تکرار میشه!! منظور روزهایی هست که شاید در سال تنها یکی دو بار پیش بیاد!
تا حالا چندبار شده احساس کنید وسیله ای شدید در جهت آرامش دادن به مردی که در کنارتون هست و اونهم شده یه پسر بچه لوس و ننر که هر قدر شما سعی می کنید آروم ترش کنید اون انتظار داره شما بیشتر انرژی بذارید و ابدا هم به این فکر نمی کنه که شما هم ظرفیتی دارید و حالا باید یکی پیدا بشه که برای شما انرژی بذاره!
چند بار شده به این نتیجه برسید، مردی که در کنارتون هست فراموش کرده شما یک زن هستید با تمام ظرافت های زنانه و احساسات رمانتیک که از بد روزگار مردتون فکر میکنه چون زن و مرد حقوق مساوی دارن پس باید احساسات رمانتیک زن نادیده گرفته بشه؟!
چند بار شده به این نتیجه برسید که خودتون به تنهایی باید از پس راست و ریست کردنه همه مسائل بربیاید و ابدا هم نمی تونید روی مردتون حساب کنید؟!
چند بار شده به این نتیجه برسید که مردتون هیچگونه شناختی با درونیات یک زن نداره و هر چی رو هم که می دونه الله بختکی هست و از روی مطالعه وشناخت شخصی نیست!؟
چند بار شده احساس کنید مردی که کنارتون هست و به انتخاب خودتون هم در این جایگاه هست! اصلا بیخود کرده در این جایگاه هست و اصلا در این حد و اندازه نیست که همچنان در کنارتون باشه؟!
اینها رو نگفتم که سریع نتیجه گیری کنید که در حال حاضر من درگیر این افکار هستم و به خون هیس تشنه! و یا اینکه داغ دلتون رو تازه کنم! اینها رو گفتم که به این نکته اشاره کنم که همونطور که ما زن ها درگیر احساسات منفی می شیم، مردها هم آدم هستن!! می تونن درگیر همین احساسات منفی باشن. پس به جای اینکه هی براشون قیافه بگیریم و نقشه بکشیم که چطور تلافی کنیم و یا اینکه چطور ازشون بیگاری بکشیم که آدم!! بشن!! سعی کنیم در مورد احساساتی که درگیرش هستیم باهاشون صحبت کنیم!
اینطور کمتر حرص می خوریم و کمتر روی اعصاب خودمون راه می ریم! مردها که ککشون هم نمی گزه!
این جمله آخر رو گفتم که آقایون فکر نکنن زیادی مدافع حقوقشون هستم!

15- همه جا سب.ز

2009-08-30T19:11:00.003+02:00

چند روز قبل به همراه خواهر آقای هیس رفته بودم مرکز شهر خرید کنم. از مارک اشتته رد می شدیم، دیدیم عجیب اونجا شلوغه. البته این موقع سال با توجه به اینکه اینجا یک شهر توریستی هست کلا" اون مکان خیلی شلوغه اما اونروز عجیب شلوغ بود. یه کم که جلوتر رفتیم دیدیم همه سبز پوشیدن و سبز بستن و دارن شعار می دن! حالا فکر می کنید من اون موقع چه قیافه ای داشتم؟ هیچی! کم مونده بود از هیجان بزنم زیر گریه!! حتما می تونید حدس بزنید چرا! بعد نه که من انقدر هیجان داشتم، نمی تونستم نه بشنوم نه دقیق ببینم! هر چی می دیدم فقط سبز بود!! بعد کم مونده بود برم اون وسط باهاشون شعار بدم! فقط موضوع شعارهای آلمانی بود که می دادند و اینکه تمام کسانی که اونجا بودن آلمانی بودن! بعد یهو صدای خواهر آقای هیس رو شنیدم که گفت:" همه این کارها به خاطر ِ انتخابات آلمان هست که خیلی نزدیکه!" اگر فکر کردید من یهو وا رفتم و گفتم:" ااا! من فکر کردم اینا به هوای ما دارن خودشون رو خفه می کنن!! " اشتباه کردید!! خیلی متین و موقر گفتم:" جالبه! اینها هم جنبش.سبز دارن! "

+ این کاریکاتور با خودش کلی حرف داره!!
+

14- ایران شناسی غذا!

2009-08-29T14:03:00.012+02:00

گاهی وقتا حضور یک آشنا یا یک هموطن می تونه یه جورایی دل گرمی باشه. اما در مورد ما ایرانی ها نمی دونم چرا از ایران که خارج می شیم اولین نصیحتی که از همه طرف می شی این هست که " خارج از کشور با ایرانی جماعت دمخور نشو!!" البته در مورد من یکی زیاد این نصیحت به کار نمیاد؛ به چند دلیل!! اول اینکه، کلا" از اون دسته از آدم ها هستم که با خودم هم دمخور نمی شم چه برسه به دیگران حالا ایرانی و غیر ایرانی نداره! دوم اینکه، توی این شهری که من ساکن هستم ایرانی ها خیلی انگشت شمارن! یعنی فکر کنم کل ایرانی های این شهر اقوام آقای هیس باشن! پس عملا" ایرانی وجود نداره که بشه باهاش رفت و آمد کرد و اینایی هم که هستن اقوام جناب همسر هستن که نمی شه هیچ جوره در مورد اون نصیحت بهشون عمل کرد!

اما با وجود این خصیصه عدم ارتباط برقرار کردنه خارج از امور کاری در من، نمی دونم چه مرضی هست که همش دنبال ایرانی می گردم اینجا! مخصوصا توی در و همسایه! هنوز دو روز از اومدنم نگذشته بود که آویزونه زنگ های مجتمعمون بودم!! کل مجتمع ما سه تا ساختمان هشت طبقه هست که در هر طبقه شش واحد آپارتمان هست! حالا پیش خودتون فکر نکنید که چه خبره! چقدر شلوغ!! تو بگو یه صدا از این سه تا ساختمون بلند بشه! تو بگو اصلا یه آدم اینجا ببینی تو! یعنی از صبح تا شب وایسا جلوی پنجره!! یکی رد نمی شه که دلت خوش باشه کسی رو دیدی!! اکثر آپارتمان ها یا خالی هست یا تنها یک نفر ساکنشه!!

خلاصه این رو می گفتم که " آویزونه این زنگ ها بودم که ببینم ایرانی ای چیزی ساکنه اینجا یا نه!" همه آلمانی هستن! من و هیس و یه ایتالیایی تنها خارجی ساکن در اینجا هستیم!! خلاصه تلاش و فضولی ما به نتیجه نرسید تا اینکه...
چند روز پیش داشتم توی پذیرایی بالا پایین می رفتم و گردگیری می کردم که یهو از بالکن یه بوی پیاز سرخ کرده ای به مشامم خود که نگو و نپرس! از اون پیاز داغ هایی که فقط از خونه های ایرانی بلند میشه! حالا من با سر رفتم تو بالکن ببینم از کجاست! آخه نه که بو رنگ داره و میشه تشخیص داد از کجا میاد بیرون! هیچی دستگیرم نشد! گذشت تا یکی دو روز پیش!! داشتم به گلدون هام آب می دادم که یهو بوی بادنجان کباب شده اومد! وای منو بگو!! اگه لوتو برده بودم این همه ذوق نمی کردم! نمی دونم با سر بود با چشم بود با دست بود!! با یه جا پریدم توی پذیرایی و بعد هم بدو بدو اومدم تو اتاق خواب و جیغ که " یه ایرانی اینجاس هیس!! داره میرزاقاسمی درست می کنه!!" هیس حالا از ترس زهره ترک شده بود !! با چشمای از حدقه شده به من نگاه می کرد که کم بوده بود با صورت برم تو در و دیوار!! بعد از اینکه از سلامت روحی و روانی!! من مطمئن شد خیلی خونسرد گفت:" حتما" ترک هستن!"
- : " ترک چیه!؟ از کی تا حالا میرزاقاسمی یه غذای ترکی شده؟! اونم ترکای ترکیه؟؟!!"
خلاصه که من همچنان گوش به زنگ بوی غذای بعدی هستم! اینبار اگه یه بویی چیزی بهم بخوره راه میوفتم توی کل مجتمع و در همه خونه ها رو می زنم و این خانواده ایرانی رو پیدا می کنم!! نه برای ایجاد ارتباط! بلکه تنها برای اینکه به هیس ثابت کنم که میرزاقاسمی یه غذای ایرانی هست!!

+ الوعده وفا! نوبت به عکس ها می رسه! البته یه تعدادی! اگر بعضی از عکس ها مثبت هجده هست پوزش می طلبم و البته از حضورفعال اینجانب در تمامی عکس ها اونهم با تیپ ِ شنبه - یکشنبه!!
عکس های مربوط به " بورگا بِقو"
+ و + و +
اسم این اثر رو نمی دونم اما دقیقا داخل کوچه روبروی بورگا بقو هست.
+ و +
مارک اشتِته
+ و +
آگوستینا پلتس
+

13- سگ های هلو!

2009-08-28T13:56:00.003+02:00

کنار اومدن با شرایط جدید همیشه توی دراز مدت امکان داشته و گاهی وقتا هیچ کنار اومدنی هم در کار نیست و این می تونه خیلی آزاردهنده باشه. یادمه توی پست تغییر یا توالت‌فرنگی!؟ به این موضوع کامل اشاره کردم و حتی نمایی از شخصیت شخیص!! خودم رو هم به نمایش گذاشتم که عجب موجود تغییر ناپذیری هستم و عجیب توی هر موضوعی سخت می گیرم!
برای ما ایرانی ها با اون نوع زندگی و شرایط خاص اجتماعی و دیدگاه هایی که داریم شاید این نوع تغییر مکانی و کنار اومدن با شرایط سخت تر باشه! و البته برای من یکی از همه خیلی سخت تر! به خاطر وجود همین دیدگاه و شرایط خاص الان من کوهی از معضلات و مشکلات و کاستی ها و هر چی فعل و انرژی منفی هست!! جلوی روم دارم که ترجیح می دم در موردشون حرف بزنم تا اینکه حل نشده ولشون کنم به امان خدا!
اول از همه بگم که موضوع توالت فرنگی اگر چه برای من در منزل خودمون حل شده اما در حین بیرون رفتن همچنان به قوت خودش باقی هست و با کلی دعا و آرزو می رم بیرون و بر می گردم! و با توجه به اینکه آدم هر چی حساس تر بشه بیشتر سرش میاد!! تا به همین جا کلی هم سر من اومده که به دلیل مسائل خاص و نشنیدن صدای " ایش!!" و " بی ادب!! " و " اه!!" از ادامه دادنش معذورم!
اگر کوه مشکلات و معایب زندگی در اروپا رو یه هرم در نظر بگیرید بعد از توالت فرنگی که در راس هرم قرار گرفته!! می تونم با قاطعیت به سگ اشاره کنم!!
توی ایران توی خیابون که کم و بیش اما اگه فک و فامیل و دوست و آشنا سگی چیزی داشتن سعی می کردم اصلا به روی خودم نیارم که ازشون می ترسم! حتی گاهی نوازشی چیزی هم می کردمشون!! حتی جاهایی عکس هایی از من وجود داره که با یک سگ در کنار هم به صورت مسالمت آمیز ایستادیم و فلش دوربین خورده به چشممون!! اما اینجا..! توی خیابون راه میری از سر و کولت سگ می ره بالا! اونم نه سگ های فانتزی و خوشگلی که توی ایران بودن و " از بس که هلو!! بودن آدم دلش می خواست بخورتشون!! " - همین جا، جا داره تشکری هم از آقای احمدی.نژاد داشته باشم به این دلیل که از جمله تاریخیشون استفاده کردم!!- اینجا سگ دارن اندازه گراز!! اصلا آدم میمونه این سگ هست یا خرس! بعد کاش به یکی راضی باشن!! گاهی می بینی یه خانوم نیم وجبی دو تا سگ داره شش تای خودش! بعد من نمی دونم این سگ ها چرا من رو که می بینن انقدر بد بهم نگاه می کنن!! نمی دونم من هیکلم شبیه سوسیسی چیزی شده یا اینکه این ها هم می فهمن که من خارجی ام!! یعنی تا این حد من تابلو هستم!!؟
به هر حال که من همش در حال نصفه جون شدن هستم اینجا! می ترسم آخرشم با یکی از این سگ ها گلاویز بشم و هر چی زورم به هلوهای!! اونجا نرسید!! سر اینا خالی کنم!!
پیام این پست شد:
1- هلو!! همیشه خوردنی نیست!
2- بهتره آدم ها اگر در حد شان و شخصیت خودشون حرف نمی زنن اما مراعات طرف مقابلشون رو بکنن!! ( ابدا منظورم جناب رئیس جمهو.ر عزیزمون نیست!!)
3- اصلا سگ بهانه بود که بچسبم به هلو!!

12- روایت کدبانو شدن!

2009-08-27T21:29:00.007+02:00

+ همیشه فکر می کردم که سخت ترین کار دنیا اسباب کشی یا همون جابجایی هست، الان دیگه مطمئنم که سخت ترین کار دنیا واقعا همونی هست که اون بالا گفتم!
بالاخره بعد از سه- چهار هفته اونور دویدن و سه هفته اینجا با همه وجود بدو بدو کردن، کارهای خونمون تموم شد! در حال حاضر شما با یک عدد جیغ روبرو هستید که جای هر کدوم از وسایل زندگیش رو می دونه و روی مبل ِ پذیراییش لم داده و با رضایت به همه جا نگاه می کنه و چای ِ بابونه ش رو هورت می کشه!! - باز یکی از اون وسط گفت " بی ادب!!" شما چاییت داغ باشه هورت نمی کشی؟!-
فقط مونده تلویزیون بخریم و جاکفشی و کنسولی که سفارش دادیم آماده بشه! که البته زیاد توی فرم و دکوراسیون خونه یا مرتب بودن و نبودنش تاثیری نداره!

+ چقدر ترسناکه یهو بشی زن عمو و زن دایی!! اونم زن عمو و زن دایی بچه هایی که فارسی رو نصفه نیمه می دونن و از هر پنج تا کلمه ای که مثلا فارسی حرف می زنن، چهارتا و نصفیش آلمانی باشه! بعد انتظار داشته باشن تو تمام حرفاشون رو هم بفهمی!!

+ دیشب خانواده آقای هیس منزل ما تشریف داشتن! و ما بسی شادمان!! از حضورشون از شب قبلش داشتیم بکوب کار می کردیم که یه وقتی کم و کسری توی پذیرایی نباشه! یعنی فکرش رو کنید اول زندگی یهو هفده هجده تا مهمون داشته باشی که همه جوره هم باهاشون رو در واسی داشته باشی!! حالا قرار بود خونمون رو هم برای بار اول ببینن! من که خیالم از همه نظر راحت بود! چون می دونستم عکس العملشون چیه! تنها نگرانیم شام بود که نمی دونستم با این گاز مزخرف اینجا چی از آب در میاد!
لازم به ذکره که گازهای اینجا برقی هست و اسلوموشن ِ گازهای ایرانه!! یعنی بعد سه هفته تازه من دستم اومده که مثلا زمان دم کشیدن برنج برای دو نفر چقدر هست! حالا با این وضعیت مهمون هم دعوت کردم! البته یه بند داشتم چهار قل می خوندم و فوت می کردم به غذا که خدا حفظش کنه از هر لحاظ و آبروی ما رو نبره! بعد کلا نه که من روم زیاده و اعتماد به نفسم نزدیک به سقفه!! غیر از شیرن پلو، ته چین هم درست کردم!! بعد حالا ته چین رو رو گاز درست کردم و برنج شیرین پلو رو هم می خواستم توی پلوپز درست کنم!! بعد حالا در نظر بگیرید که بار اولم هم بود که می خواستم توی پلو پز برنج درست کنم!! یعنی فکر کنم من اولین عروسی باشم که با این همه آمادگی قبلی خانواده شوهر محترم رو دعوت کرده باشم!!
برنج رو که انداختم گردن آقای هیس که می گفت تجربه داره! بد هم نشده بود! در کل همه چیز خوب بود! عکس العمل کوچولوهای فامیل که ابدا ایران نیومدن و با وسایل منازل ایرانی آشنایی نداشتن، در مقابل وسایلی که من از ایران آوردم خیلی جالب بود! مخصوصا در مقابل لوسترها!!

+ نه که من کلا به نظرات همچنان احترام می ذارم! به زودی عکس هایی که توی شهر با جا زدن خودم به جای توریست ها!! انداختم رو می ذارم!

11- گرما یا سرما؟!

2009-08-24T10:04:00.004+02:00

ما بسی شادان و خرسندیم که هر کجا ما می رویم، خورشید هم همینطوری نه که بی کار و زندگی ست!! آویزان ماست!
من ِ خوش خیال وقتی داشتم میومدم دیار ِ کفر!! همش فکر می کردم که دارم از هوای گرم تهران فرار می کنم! یعنی تو بگو من پیش خودم یه ذره هم فکر نمی کردم که دارم می رم تا در کنار همسر محترم فرداهامون رو بسازیم!!- این جمله از دستم در رفت!! و الا من که اهل این عشوه های خوش نمک نیستم!!- اصلا هم از این خوشحال نبودم که بعد عمری بالاخره تکلیفم روشن شده!! همش توی دلم قند آب می شد که خداحافظ گرما! خداحافظ دئودورانت!! خداحافظ ضد آفتاب ِ ضد تعریق!!! خداحافظ مایو!! - نه که اینجا بدون مایو هم میشه شنا کرد!! -
خلاصه که حساب کتاب کرده بودم که از این به بعد که احتیاجی به اقلام بالا ندارم، پس می تونم چه صرفه جویی بکنم من!! مخصوصا قسمت مایو!! می دونید که مایوی مارک خوب چقدر توی ایران گرونه و اینجا هم که گرونتر!!
این هواپیمای ما توی آسمون بود، خلبان گفت هوا ناجوره و اصلا" برای همین هم بود که پرواز تاخیر داشت!! اما نمی دونم یهو همین که من رسیدم چرا هوا این همه گرم شد! یعنی تو بگو قربون تهران! همینطوری نشستی همش از سر و روت گرما میریزه! اینجایی ها که کیفشون کوک هست! همش ولو هستن توی این دریاچه دم خونمون!! این وسط فقط من موندم و کلاهی که دوباره سرم رفته و این خورشید خانوم که همش می گه " تو باشی من نباشم؟! عمرا"!! "
قسمت مایو و این حرفا هم درسته سرم کلاه نرفته اما خوب، کی می تونه بره توی دریاچه زیر این آفتاب ِ سی و چند درجه ای شنا کنه و اصلا هم فکر نکنه که الانه که سرطان پوست بگیره! من که نمی تونم عمرا!!
یعنی رسما من همش دارم دعا می کنم همه چیز از نظر آب و هوا برگرده به روال سابق!
پیام این پست : خوش باشید بدون پیام!!

10- سبزی خریدن ِ فرنگی!

2009-08-22T17:09:00.004+02:00

تا اونجایی که یادمه وقتی آقای هیس تشریف مبارکشون رو میاوردن ایران ، مامان بنده هر غذایی که درست می کردن، با اشتهای کامل می خوردن و از همون اول هم، حتی قبل از خواستگاری!! با صدای بلند می گفتن:" ممنون مامان! خیلی خوش مزه بود!"
اون روزهای خوب!! بنده باور کرده بودم که سقف آسمون باز شده و تنها مردی که بد غذا نیست و اصلا به طعم و نوع غذا توجه نمی کنه، فرتی پریده جلوی در خونه پدر محترم تا من رو هر جور شده بگیره!!- الان فکر نکنید که دست پخت مامان من خدای نکرده بد هست ها! موضوع اینه که اون موقع ها آقای هیس روی اینجور مسائل متمرکز نبود!- همیشه هم با افتخار!! جلوی همه!! پز می دادم که!! " هیس ابدا" تو قید و بد شکم نیست!!"
اصلا حالا که بحث به اینجا رسید بذارید یه اعترافی بکنم! " یکی از دلایلی که من به هیس جواب مثبت دادم همین بود!!" - اگر فک کردید الان من از اعتراف خودم شرمنده هستم، سخت در اشتباهید! - به هر حال که فکر می کردم دیگه می تونم توی خونه شوهر جولونی بدم و هر چی دلم می خواد از این غذاهای بی مزه و خوراک ماننده رژیمی درست کنم و البته در حین آشپزی کردن هم از خودم ابتکار نشون بدم و در فریزر رو باز کنم و از همون کشو بالایی تا ته اون کشو پایینی هر چی دستم میرسه بریزم تو غذاهه!! اما... زهی خیال باطل! هر چی آقای پدر عاشق!! خوراک های شلم شومبای من بود!! این آقای هیس هنوز خوراک رو درست نکرده جیغش بلند شده! یعنی رسما" من الان یک عدد جیغ در گِل گیر کرده!! هستم که نمی دونم چی باید درست کنم! آقا رسما برنج درست کردن رو ممنوع کردن! بادنجان و لوبیا سبز تعطیل! کباب... !! اصلا حرفش رو نزن! عاشق کتلت هستن !! یعنی فکر کن! غذایی که من هم عاشقش هستم اما عمرا دستم رو بزنم به موادش!! کوکو سبزی دوست دارن! شنسِل و منسل و هر نوع غذایی که مرغی و گوشت قرمزی از نوع توی فر یا سرخ کرده، درست شده باشن!!- توی این هیری ویری فعل ِ اصلی رو پیدا کنید!!- هیچی دیگه! یعنی الان من رسما یه کدبانوی کامل باید بشم!
خلاصه! در راستای اینکه آقامون!! کوکوسبز ی دوست دارن! دیروز پاشودیم رفتیم مغازه ترکها که سبزی کوکو بخریم! حالا تو ایران چطوری سبزی می خریدیم؟! از پنج کیلو کمتر عمرا!!!
رفتم تو مغازه قسمت سبزی ها! چهار تا ساقه شوید: 2,65
چهار تا ساقه تره: 1,99 - نمی دونم این 99 دیگه چیه! میمیرن بذارن 2 یورو یهو!!؟
پنچ تا ساقه گیشنیز : 3 یورو!
چهار تا و نصفی ساقه جعفری: 1,99
با پیش زمینه ذهنی که در مورد من دارید، می تونید حدس بزنید که من چه حالی داشتم اون موقع! فکرش رو کنید! یه کوکو سبز ی برای آدم از کباب قفقازی گرونتر در میاد! این اصلا هیچی! اما، اینا کشتن من رو توی این چند روزه با این سوسول بازی هاشون! همه چیز ساقه ای و شاخه ای و دونه ای!
پیام این پست: خواهر! موقع انتخاب شوهر!! حواست باشه سرت کلاه نره مثل من!

9- پست شبه مفهومی-فرهنگی!

2009-08-19T20:08:00.005+02:00

ما ایرانی ها به طور ناخودآگاه یک سری معیار برای قضاوت در مورد شأن و منزلت و شخصیت آدم های اطرافمون داریم! مهمترین معیارمون هم طرز لباس پوشیدن و ظاهر طرف مقابلمون هست! بی خود ژست روشنفکری به خودتون نگیرید و نگید " نه!! اینطور نیست!" اولش گفتم که ناخودآگاه هست!
حالا فکرش رو بکنید، من هم یکی از همون ایرانی ها با چنین بک گراند ذهنی در مورد فرم ظاهر! پاشدم اومدم جایی که ابدا در قید و بند اینجور مسائل نیستن! یعنی درست از همون دم اولی که قدم اینجا گذاشتم، حالت چشم هام از فرم بادومی تغییر شکل داده به گرد!! یعنی رسما" این فک مبارک چسبیده به کفشم!
اینا انقدر ساده می گردن که من هر وقت می خوام برم بیرون قبلش عزا می گیرم که چی بپوشم که توی چشم نباشم!! - نه که با این چشم ابرو و موهای مشکی !! ابدا توی چشم نیستم!- حالا سادگیشون یه طرف!! خیلی هم خوبه! اما یه سوال هست که مثل خوره افتاده به جونم!!! اینا مگه از نژاد آریایی نیستن؟! پس چرا اندازه یه پر مگس هم از لحاظ زیبایی به ماها نرفتن؟
هر چی توی ایران وقتی میری توی خیابون، مدل به مدل و رنگ به رنگ می بینی و به لطف ِ وسایل آرایش مارکدار همه خوشگل مشگل و تیتیش مانی هستن!! اونوقت اینجا!! تازه دارم می فهمم که چرا آقای هیس اومده من رو گرفته!! خوب حق داشته بنده خدا!
آقایون ِ محترم! وقتی می گن تو ایران فراوانیه نعمته!! بیراه نگفتن! قدر خانومهای زیبای ایرانی رو بدونید! که این برادران غربی!! در حسرت زیبایی از ازدواج وا موندن!!
این پستم چند تا پیام تو خودش پنهون داشت!
1- ساده پوشی خوبه! اما نه تو ایران!
2- تبلیغ خانوم های ایرانی که همه چی تمومن!
3- ترغیب آقایون به ازدواج!
4- یافتن دلیل عدم تمایل غربی ها به ازدواج!!
5- یه پست بی مفهوم رو جای پستی با بار مفهومی-فرهنگی جا زدن!

8- سفرنامه جیغ!

2009-08-18T22:08:00.004+02:00

صدای من را از ناکجا آباد می شنوید!
با خودم قرار گذاشته بودم تا کامل جا نیفتادم چیزی ننویسم اما با یه دو دو تا چهارتای ساده به این نتیجه رسیدم که با اون حساب باید یه چند سالی اینجا رو تخته کنم! البته منظورم در ِ اینجا هست!! و حالا بشنوید از سفرنامه اینجانب!
طی یک عملیات متحیر الوقوع!! پرواز شانزده مرداد من کنسل شد و افتاد نوزدهم!! عمرا بگم ماجرا چی بود ! یعنی اگه بگم تا عمر دارید و عمر دارم هر وقت بخواید سفر هوایی کنید یاد من میوفتید و هر هر بهم می خندید! فقط همینقدر بدونید که بعد از گودبای پارتی، یه اتوبوس آدم!! دنبال من اومدن فرودگاه که مطمئن بشن من می رم دیگه!! از خود خونه ملت اشک ریختن و من هم برای دل بقیه و مسائل سیاسی!! پا به پاشون گریه کردم! اما یک ساعت بعد همون یه اتوبوس آدم!! به همراه من با نیش باز برگشتیم خونه!! نوزدهم کله سحر دیگه بی حرف پیش ما رو دوباره راهی کردن! البته اینبار یه اتوبوس شده بود یه ون!! بالاخره بعد از کلی ماچ و بوسه و انواع و اقسام آرزوها، سوار هواپیما شدم! البته بماند که همه فکر می کردن امکان دوباره کنسل شدن ِ پروازم هست! به همین خاطر تا هواپیما پرواز نکرد از فرودگاه نرفتن!!
کلا" نه که من کلی خوش شانس هستم، بر همین اساس، آخرین صندلی هواپیما در آخرین ردیف درست دم در سرویس بهداشتی نصیبم شده بود!! به قول دوستان اهل سفر " جای من روی بوفه بود!!!" البته تنها شانسی که آورده بودم این بود که کنار پنجره بودم! کنار من خانومی حضور داشتن که هم صندلی خودشون رو داشتن و هم نصفه صندلی من رو! وقتی کنارشون نشستم تازه فهمیدم این خوش هیکلی هم به کار میاد ها!!! این خانومه کناری ِ من!! تمام مسیر پنج ساعت و ده دقیقه ای با تاخیر رو یک بند ام پی تری پلیر در گوش مبارک داشتن و هر نوع خوراکی هم که مهماندارها تعارف می کردن ابتدا به ساکن!! بو می کرد! یعنی من مدام یاد رامکال میوفتادم! یک ساعت به نشستن مونده بود که یهو توالت رفتن!! صفی شد!! و عجیب این بود که خانومها همه توی صف بودن! هر کی می رفت داخل، حجاب داشت! میومد بیرون هیچی نداشت!! شویی بود ها! من اما تمام سعی خودم رو می کردم که جنبه از خودم نشون بدم و حد اقل پام رو روی زمین بذارم بعد یهو لخت و عور بشم!! که البته اگر حداقل روسری مبارک رو برداشته بودم، توی پاس کنترل کمتر گیر می دادن! خلاصه پرواز نشست و من همونطور با روسری نیم وجبی و کت یک چهارم وجبی و شلواری که از تنگی کم مونده بود دکمه اش بپره!! و کیف چرمی ژرنال عروسی به دست راهی پاس کنترل شدم!! دو بار بازخواست شدم! نمیدونم چهره ام غلط انداز بود یا فرم لباس پوشیدنم که حتی بعد از تحویل گرفتن بار هم بازخواستم کردن! دو تا از مامورهای فرودگاه گیر داده بودن که چقدر ارز همراهت هست! حالا من هم با صداقت! کیف پولم رو درآوردم دادم دستشون! یه نگاهی بهش انداختن و برگردوندن بهم و گیر دادن به کیف ژورنال عروسم! نه که بیشتر به کیف اسناد و حمل پول!! می مونه تا ژورنال! بازش کردم و ژورنال رو جلوشون گذاشتم! و توضیح دادم که چی هست! چندتایی از عکس ها رو دیدن خیالشون راحت شد که پول زیادی همراهم نیست!
همین که اومدم بیرون یهو دیدم یکی فرتی پرید بغلم کرد و د ِ ببوس!! هیس بود! بعد هم خواهرشوهر محترم و همسر محترمشون! البته همسرشون در حد دست دادن بود! بعد هم بار ِ فریت شدم رو تحویل گرفتیم و بعد هم رفتیم خونه! دقیقا همون شب منزل مادرشوهر محترم به مناسب ورود بنده!! مهمونی گرفته بودن و کلی تحویلمون گرفتن!!
از اون روز تا امروز، مدام منتظر این هستم که بگردم ایران!! کنار اومدن با این موضوع که مِن بعد اینجا باید زندگی کنم کمی سخته! طول می کشه تا توی ذهنم حک بشه ایران حالا حالا ها نه!
این بود سفرنامه جیغ!

7- خداحافظ دلبستگی های من!

2009-08-05T18:47:00.004+02:00

یادم است زمانی اینگونه کندن را می خواستم. با سر در مشکلات جدید فرود آمدن و از نو همه چیز را ساختن. یادم است زمانی که فهمیدم تمام آنچه که می توانستم اینجا تجربه کنم، تجربه کرده ام و اینبار می خواهم نه از روی اجبار که تنها از روی رغبت انتخاب کنم و آن باشم که دم به دم بزرگ شدنم را با چشمان خودم ببینم. راضی بودم از تمامی آنکس که بودم اما بیشتر از این انتظارم را می کشید. آن روزها همزمان دو تصمیم مهم زندگی ام را گرفتم. نمی دانم سخت بود یا نه تنها می دانم می خواستمشان! هر دو را!
اینروزها همه چیز دارد برمیگردد ابتدای خط! قرار است از ابتدا بزرگ شوم. و خودم تنها کسی باشم که بتوانم به خودم کمک کنم و من از هر لحاظ آمده هستم که بایستم مقابل تمامی مشکلات!
از تمامی اینها که بگذریم این بغض دارد خفه ام می کند و من عجیب اصرار دارم اینجا سر باز نکند! تمام این چند روز این دو روز آخر در فکرم جست و خیز می کرد! و حالا کم کم دارم باور میکنم که تمامی دلبستگی هایم را می خواهم پشت سر بگذارم! باید اعتراف کنم که کمی می ترسم!
نه از محیطی تازه، نه از افراد تازه ای که می دانم چند سالی هست که انتظار آمدن ام را داشته اند، نه از شروع زندگی زناشویی و نه حتی از شروع تازه تمام راههایی که چند سالی معطل ام می کنند! تنها از نبودن ِ دلبستگی هایی که قرار است اینجا جا بگذارمشان!

+ دل ام می خواست امروز در کنار دوستانم باشم. مخصوصا" سنگ صبور همیشگی ام اما، نشد! نگذاشتند! و من عجیب دلم برای خودم سوخت!

+ گمان می کنم این آخرین پستی باشد که از اینجا آپدیت می شود! از محبت همه تان سپاسگزارم!

6- مرگ یا سفر!

2009-08-03T20:49:00.005+02:00

ما ایرانی ها خیلی عجیب هستیم! همین که دم دست هم باشیم انگار برامون کفایت می کنه! حالا حتی اگه سال به سال همدیگر رو نبینیم کک ِ‌مون هم نمی گزه اما همین که بفهمیم طرفمون داره از نظر مکانی فاصله می گیره، دلتنگش میشیم!!! به قول معروف! " ما ایرانی ها عجیب مرده پرستیم!" مرده از هر نظر!
اینروزها هر کی از راه می رسه و من رو می بینه انگار که من رو به قبله هستم و دور از جون! قراره بمیرم!! البته با این وضع سرویس هواپیمایی کشور! زیاد هم فرق نمیکنه ها! حالا هر قدر هم من سعی کنم به خودم مسط باشم و هی انرژی مثبت برای خودم بفرستم و هی روی گل ِ‌ افکار منفیم رو ببوسم و بگم برید بخوابید! مگه میشه فراموش کرد که این روزها مقصد تمامی هواپیماها یک جا هست!!
اینروزها تمام سعی ام این هست که ابدا به بعد دلتنگی قضیه نگاه نکنم و سعی نکنم موضوع رو برای خودم بزرگ کنم! اما هنوز نرفته، یا نگاه آقای پدر بروی من مات میشه، یا چشم مامان محترمه از دیدنم خیس! به بقیه کار ندارم که این روزها خداحافظی هاشون رنگ دیگه ای داره. حتی مدیر ساختمونمون که امشب قبل از سفرش برای خداحافظی با من وقت گذاشته بود و آنقدر محکم من رو توی آغوشش فشار می داد که با همه وجود محبتش رو حس کردم. اشکی بود که می ریخت و من با تمام توان سعی می کردم لبخند بزنم و از همه محبتشون تشکر کنم! هر چند که زیاد هم در زدن ِ‌اون لبخند نمایشی موفق نبودم!
به هر حال این روزها همه چیز در هم گره خورده است! حتی مسائل سیاسی که هیس قول گرفته فعلا در موردش سکوت کنم! اما نمی دانم چرا با اینهمه درد اما دل من روشن است به همه چیز! حتی این رنگ س.ب.ز! حتی به دلتنگیها آنطرف!

5- بار و بندیل ِ من!

2009-07-31T23:50:00.005+02:00

یک سؤال مهم از خدمت شریفتون دارم :
" آیا ما ایرانی ها تنها ملتی هستیم که حتی برای تا سر خیابون رفتن بار و بندیل با خودمون می بریم؟"
تمام افراد خانواده کمیته ای تشکیل دادن برای جمع و جور کردن ِ وسایل من! بالاخره بعد از کلی هی بستن و باز کردنه وسایل که بلکه یه کم جمع و جورتر بسته بندی بشه، بار و بندیل اینجانب بسته شد! فقط 5 تا کارتن بزرگ! کتاب هست!! تازه اینا فقط مال این چند ماه هست که خریدم! و الباقی کتابها یا فرستاده شده یا قراره توی کتابخونه ام در منزل آقای پدر باقی بمونه!
تعدا بقیه کارتن ها و ساکها و چمدون ها رو نمیگم که اگه بگم می شم سوژه خنده دیگه!! وسایل رو جمع کردن گوشه اتاقم، دقیقا نصف اتاق شد!
حالا من در حالت سکته! که این همه بار رو کجا ببرم من؟! بقیه هی دارن دلداریم می دن که " بابا! چیزی نیست اینا که!" من هی جیغ وآه و ناله که " من نمیخوام! هیچکدومشون رو نمی خوام!!"
مامان محترمه دیدن الانه که من سکته رو بکنم! تماس گرفتن با خاله محترم که تازه یکهفته هست از سفر تشریف آوردن! تا از خاطرات فریت بارشون برام بگن و من یه کم کوتاه بیام و آروم بشم!
خاله خانوم :" من که رفته بودم برای فریت بار، یه آقایی اومده بود که داشت مبل می برد با خودش!! توی یه کارتن های پاره پوره و کثیفی هم بسته بندی کرده بودش که من به جای اون خجالت کشیدم! بهش گفتم ، آقا مگه اونجا مبل نیست!!؟ یه نگاه عاقل اندر نمی دونم چی چی!! تحویلم داد گفت :" مبل هیچ جا مبل ایران نمیشه!!! " یه کی دیگه هم اومده بود که داشت تشک فریت می کرد!! اونجا که بری و بارای بقیه رو ببینی دوباره اعتماد به نفس می گیری!"
یعنی من الآن باید عین خیالم نباشه و هی مانور ِ بار و بندیلم که روی اعصاب هست! رو نظاره نکنم! اما مگه میشه!
جواب سؤالی که پرسیدم فراموش نشه!

4- اندر احوالات مانتوهای این زمانه!

2009-07-30T13:22:00.002+02:00

به مانتوهای امروزی هیچ اعتباری نیست! وقتی می ری مانتو بخری نمی دونی واقعا باید سایزخودت بگیری یا چند سایز بزرگتر! این آقایون و خانومهای فروشنده هم که ابدا" قابل اعتماد نیستن! حالا حتی اگر می خواید از نزدیک تری دوستتون هم خرید کنید باید حواستون شش دنگ جمع باشه که شاید سرتون کلاه نره! حالا تو هی بپرس این پارچه آب که نمیره! عمرا بشنوی آب بره! اصلا" همچین بهشون بر می خوره که انگار... !
من همیشه مانتوهام رو سایزم می گیرم! یعنی نه تنگ نه گشاد! البته بهتره بگم نه اونقدر تنگ که قلنبه سلنبه ها! از اینور اونورش بزنه بیرون!! طوری که اگر نیم سایز هم چاق بشم سریع متوجه بشم و دست به کار شوم برای از بین بردن چربی های اضافه!
حالا دو مرتبه هست که مانتوهایی می گیرم که کمی بیشتر توش راحت باشم! دفعه قبل بعد از اولین شستشو دیدم که ای بابا! این دکمه وسط وقتی بسته میشه! انگار باز میشه! یعنی هر چی اون زیر می پوشیدم به نمایش عموم گذاشته می شد! دو ماهی با اعتماد به نفس زیاد پوشیدمش و همیشه هم حواسم بود دستک ِ روسری یا شالم از روی اون لوزی مانند که هیچ جوری حالت ِ خط نمیگرفت، تکون نخوره!
چند هفته پیش رفتم دوباره مانتو خریدم! اینبار با توجه به تجربه قبلی و اینکه تابستون هست و حالا اگه مانتو آزاد باشه شاید یه بادی زیرش جریان! پیدا کنه!! مانتو دو سایز بزرگتر گرفتم! البته دو سایز که می گم فکر نکنید واقعا دو سایز بود! اگر استاندار می خواستن فاصله هر دو سایز رو تعیین کنن می شد نیم سایز!
خلاصه که حالی می کردم بامانتوم که یهو تصمیم گرفتم بشورمش! قبل از شستشو قدش روی زانوم بود! بعد از شستشو یه وجب و چهارده انگشت!! بالای زانو! حالا کاری ندارم که چون مدلش از کنار دکمه می خورد با این فرم آب رفتن الان یه عدد رون مبارک! همینطوری بیرن از پوشش اسلامی هی خودشون رو به نمایش میذارن و هیچ جوره هم به هل و زور نمی رن داخل! و آستین مبارک الانه بدون بالا زدن تا آرنج هست و اون لوزی کذایی هم در همون قسمت !! باز خودش رو به رخ می کشه! یعنی این مانتو !! البته بهتره بگم پیراهن ِ فانتزی!! از هر طرف که فکرش رو کنید آب رفته! حالا با این اوصاف من از پوشیدنش صرف نظر نکردم که! و الحق و الانصاف که برادران دینی مان! کلی تعریف و تمجید کردن ما رو! و احتمالا کلی دعا کردن به جون اون وارد کننده پارچه که چنین پارچه مفید و چند کاره ای!! رو وارد کشور کرده!
به هر حال که! از من گفتن! وقتی تصمیم می گیرد برید مانتو بخرید، یه لگن آب! هم با خودتون ببرید که همونجا سایز درستش دستتون بیاد، والا مجبورید هر وقت که بیرون می رید هی از ابراز لطف بعضی از برادران دینی تشکر کنید!

3- تغییر یا توالت‌فرنگی!؟

2009-07-28T20:07:00.003+02:00

همیشه به این فکر کردم که آدم ها در محیط های جدید تا چه حد می تونن تغییر کنن. آیا واقعا محیط می تونه اونقدر تأثیرگذار باشه که شخصیت جدیدی رو شکل بده؟! و انسانها تا چه حد میتونن انعطاف پذیر باشن! البته انعطاف پذیری در بین افراد مختلف درصد های مختلفی دارد اما من ِ نوعی! تا چه حد می تونم خودم رو با شرایط محیط جدیدم وفق بدم؟!
موضوع این هست که آداپته شدن با محیط هم از نظر جسمی هست و هم از نظر روحی. و قبل از اینکه هر انسانی از نظر روحی با محیط اخت بگیره، مطمئنا" جسمش همه جوره موضوع رو با خودش حل کرده!
من جز اون دسته از آدم ها هستم که سعی می کنم در هر محیطی شرایط ثابت خودم رو داشته باشم! چه جسمی و چه روحی! به عبارت ساده تر، از اون دسته از آدم ها هستم که عمرا" محیط جدید بتونه من رو تغییر بده! چون کلا" از تغییر حالا هر نوعش بیزارم! حتی تغییر دکوراسیون!! البته بگذریم که عاشق ِ تغییر دادن ِ آقای هیس هستم! :دی
موضوع اینه که از دید من، تمام شرایطی که دارم و خواهم داشت باید در چهارچوب نیازها و آرامش های شخصی من باشه و همه تلاشم در راستای یکنواخت بودن ِ روند محیطی نیازی!! – اگه تونستید این کلمه رو معنی کنید! – من هست و محیط هم ابدا نباید روش تاثیر بذاره! و حتی اگر محیط هم تغییر کنه و ابدا" شرایطی نباشه که بشه نیازم رفع و ختم به آرامش بشه! زیر بار نمی رم! و سعی می کنم یه جوری همه چیز اونطور که من می خوام پیش بره! که البته همیشه هم به نتیجه دلخواهم می رسم! چون عقیده دارم هر مشکلی راه حلی داره! و اگر احیانا" راه حل هم نداشته باشه من براش راه حل میسازم!! :دی
این همه حرف زدم که به اینجا برسم!
اینروزها بزرگترین معضلی که من و هیس درگیرش هستیم سرویس بهداشتی هست!
– کی بود پقی زد زیر خنده؟!-
من همیشه با توالت فرنگی مشکل داشتم! نه که کلا" آدم وسواسی هستم حتی استفاده از این نوع سرویس بهداشتی هم مو به تن ام سیخ می کنه! البته زیاد پیش اومده که چاره ای برام باقی نمونده بوده جز اینکه خودم رو بزنم به اون راه و بگم گور پدر وسواس و ... بله دیگه!
توی این مدت هیچ وقت ابدا به این موضوع فکر هم نکرده بودم که وقتی برم اونجا هیچگونه حق انتخابی برام باقی نمی مونه و دیگه هر چی هست اجبار هست! تا اینکه بعد از عروسی یهو این به ذهن ام رسید که توالت فرنگی های اونجا که مثل ایران کنارش شیر آب نیست!!
از همون شب دقیقا من و آقای هیس یک شب در میون بحثمون سر این موضوع هست! من هی جیغ و داد! که باید برای سرویس بهداشتی شیر آب بذاری! اون بنده خدا هم هی دلیل و منطق که " جیغ! نمیشه! سیستم لوله کشی اینجا که مثل ایران نیست! " و دیشب بحث به اینجا کشید که :
هیس:" تو باید سعی کنی خودت رو با شرایط موجود وفق بدی! اینکه نمیشه تو فقط خونه خودمون دستشویی بری! و این نمیشه که انقدر برای هر موضوع کوچکی سخت بگیری و سعی کنی تغییرش بدی! بهتر نیست خودت کمی تغییر کنی؟! "
اگر فکر کردید من این موقع به فکر فرو رفتم و بعد از چند دقیقه گفتم:" حق با توئه عزیزم! " کامل در اشتباهید! من عقیده دارم همه چیز باید در جهت آرامش من باشه حالا حتی اگر نشه و حتی اگر موضوع خیلی پیش پا افتاده ای مثل توالت فرنگی باشه!

2- نقد‌ ِ بدون ِگیس‌و گیس‌کشی!

2009-07-27T20:14:00.005+02:00

یکی از بزرگترین ایراداتی! که من دارم این هست که نقدی که روی منطق من نچرخه رو ابدا" نمی پذیرم! حالا طرف عزیزترین دوستم باشه، زیر بار نمی رم! حالا طرف کلا" آدم منطقی باشه اما برای نقدش دلیل منطقی که من بخوام رو نداشته باشه، باز هم زیر بار نمی رم! و با سرسختی سعی می کنم نقد رو رد کنم.
دیروز توی این سر شلوغی و اینهمه بگیر و ببند راه افتادم رفتم دفتر انتشارات که کتاب دومم رو برای عقد قرارداد مورد بررسی قرار بدن! به محض ورود چشمم به جمال دو تا از منتقدین شعر روشن شد! خدا خدا می کردم یه وقت هوس نکنن روی کتاب دومم نظر بدن که مطمئنا کار به گیس و گیس کشی کشیده می شه! – نه که من اینروزها کلا اعصاب ندارم! –
به محض نشستن در مورد کتاب اولم سؤال کردن که بدون تعصب نظرم رو در موردش گفتم و عنوان کردم ابدا" راضی به چاپش نبودم و نیستم و کاش کتاب دومم اولین کتابم بود!
ازم خواستن چند تا از کارهام رو بخونم! خوندم و صریحا اعلام کردند که از پنج کار، سه کار فوق العاده قوی هستن! اما اون دوکار جای بحث دارن! بعد نه که کلا" من دیدم نسبت به منتقد جماعت خوب نیست و همیشه فکر کردم این قشر محترم از هیچ تلاشی برای ریش ریش کردن آدم!! فروگذار نمی کنن!! مدام منتظر بودم شروع به کار کنن! البته انتظارم زیاد طول نکشید! در مورد مطالعاتم سوال کردند و اینکه تا چه حد به روز هستم. در مورد نقدهایی که مطالعه کردم و نظرم در مورد سبک های شعری! بعد هم یه لیست بلند بالا بهم دادن که حتما تهیه کنم!!! که البته نصف این لیست رو قبلا مطالعه کرده بودم و از نصفه بقیه اش بیشترش رو قبلا" تهیه کرده بودم تا در اولین فرصت مطالعه کنم! حالا اون وسط من همش منتظر بودم جیغ بزنم یا بهشون یادآورشم رفتارشون در مقابل سکوت من و اطلاعاتی که دارم و اینکه مدام سعی دارن به من بقبولانن که به روز نیستم، بی ادبانه و غیرحرفه ای هست! اما سکوت کردم!
دهنم باز مونده بود از رفتار خودم! شاید این اولین بار بود که اینطور رفتار کردم! اما خوب میشه گفت خیلی سیاست مدارانه و بدون جنجال بود! البته این موضوع می تونه به آقای هیس این نوید رو بده که می تونه مِن بعد بدون ترس و لرز من رو مورد انتقاد قرار بده!

+ لینک چیدن اینجا هم مصیبتی ست در نوع خودش!

1- اومدن و رفتن!

2009-07-26T20:51:00.004+02:00
صدای من را از جایی به اسم ایران و مثلا فضایی که گویی آزادی بیشتری دارد می شنوید!
این موضوع جابجایی هم داستانی داشت برای خودش و در حال حاضر بدونه داستان هست! اما در کل اینجا ابدا" احساس راحتی نمی کنم. نه که وصل میشه به اجنبی ها!! و کلا" من هم آخر وطن دوست و چیزهای وطنی!! به هرحال فعلا چاره ای نیست و باید سوخت و ساخت!
اینروزها چیزی که خیلی مهم بوده و اتفاق افتاده این بوده که بالاخره بعد از کلی نذرو نیاز و التماس و تهدید و چیزهای دیگه بالاخره خدا حق من رو از این اجنبی ها گرفت!! :دی
در حال حاضر من در حد یه آدمی که فکر می کنه باید بار و بندیلش رو ببنده و بره یه جایی که نه خوراکی پیدا می شه نه پوشیدنی!! دارم پول خرج میکنم و البته در حد یه آدمی هم که روزی صد بار یوروهاش رو می شمرده و به جونش وصل بودن!! عذاب می کشم از خرج کردنشون!!
شاید این روزها به تنها چیزی که وقت ندارم فکر کنم دلتنگی بعد از رفتنم هست! بیشتر به این فکر می کنم که اصلا سالم می رسم اونجا با این وضع هواپیماهامون!!!؟
پنج شنبه رفتم بلیطم رو اوکی کنم! به خانومه می گم :" پروازهاتون امنیت داره دیگه؟"
میگه :" خیالتون راحت!!"
من با نیش نچندان باز :" احتمالن به مسافرهای پرواز ارمنستان هم همین رو به همین محکمی گفتن! "
به هرحال که اینروزها دارید دعا می کنید برای هواپیمایی هم که من قراره سوارش بشم دعا کنید!!

,,,

2009-07-24T00:15:00.002+02:00
...